அத்தியாயம் 13

ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை செங்கமலப்பட்டி வீட்டுத் திண்ணை வழக்கத்தைவிடக் கலகலப்பாக இருந்தது. வாசலில் மிதிவண்டிகள் வரிசையாக நிற்க, திண்ணையில் பாய் விரிக்கப்பட்டிருந்தது. சமையலறையில் சிவகாமி சுண்டலும் வடையும் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வேலுச்சாமி மாமா, பாக்கியம் அத்தை, அவளுடைய மகன் ராஜா, பக்கத்து வீட்டுப் பெரியவர் முருகேசன் என உறவினர்களும் தெரிந்தவர்களுமாகச் சிலர் கூடியிருந்தனர்.

அன்று விடுமுறை என்பதால் தாரணி சமையலறையில் சிவகாமிக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். வேலை செய்துகொண்டே திண்ணையில் உறவினர்கள் பேசுவதையும் அவள் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இந்த வீட்டின் மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள, அவர்கள் தனித்தனியாகப் பேசுவதைக் காட்டிலும் இப்படி ஒன்றுகூடும் நேரங்கள்தான் உதவியாக இருக்கின்றன என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.

“வாங்க, வாங்க! எல்லாரும் உட்காருங்க,” என்று உற்சாகமாக வரவேற்றார் கருப்பையா.

“என்ன அண்ணே, இன்னைக்கு ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னு சொன்னீங்களாமே?” என்று கேட்டார் வேலுச்சாமி.

“ஆமா மச்சான். அதான் எல்லாரையும் வரச் சொன்னேன்.”

அப்போது கிணற்றடியில் கைகால் கழுவிவிட்டு முத்து திண்ணைக்கு வந்தான். முகத்தில் முந்தைய இரவின் தூக்கமின்மையும் உடல் சோர்வும் இன்னும் மிச்சமிருந்தன. அவன் ஓரமாக அமர்ந்துகொண்டான்.

“அதோ வந்துட்டான் பாருங்க, நம்ம வீட்டுத் தூண்!” என்று சிரித்தார் வேலுச்சாமி. “வாடா மருமகனே! இந்த வீட்டுல நீ இல்லாம எதுவுமே நடக்காது. உன்னை நம்பித்தானே நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம்!”

“அதுதான் உண்மை,” என்று உடனே ஆமோதித்தாள் பாக்கியம் அத்தை. “எங்க முத்து மாதிரி ஒரு பையனைப் பார்க்கவே முடியாது. குடும்பத்துக்காக ஓடிக்கிட்டே இருக்கான்.”

“அவன் உழைப்பு இந்த ஊருக்கே தெரியும்,” என்றார் முருகேசனும்.

முத்து வழக்கம்போலச் சிரித்துத் தலையைக் குனிந்துகொண்டான். அவனைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் இப்படித்தான் நடக்கும். பாராட்டுகள் வரும்; அவன் வெட்கத்துடன் சிரிப்பான்; பேச்சு அடுத்த விஷயத்துக்குப் போய்விடும்.

யாராவது தன் உழைப்பைக் கவனிக்கிறார்கள் என்பதில் அவனுக்குச் சிறு மகிழ்ச்சியும் இருந்தது.

ஆனால் தாரணி மட்டும் அந்தப் பாராட்டுகளைக் கேட்டபடி ஏதோ யோசித்தாள்.

“சரி, வந்த விஷயத்தைப் பேசுவோம்,” என்று ஆரம்பித்தார் கருப்பையா.

“நம்ம கிணத்துக்கு அந்தப் பக்கத்துல சுப்புராயர் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமா ஒன்றரை ஏக்கர் தரிசு நிலம் இருக்குல்ல? அதை நம்ம குத்தகைக்கு எடுக்கலாம்னு யோசிக்கிறோம். வாழைத் தோட்டம் போட்டா நல்ல வருமானம் வரும்.”

“அதுக்கு நான் ஒரு வியாபாரியைப் பேசி வெச்சிருக்கேன் அண்ணே!” என்று பேச்சில் உற்சாகம் சேர்த்தார் வேலுச்சாமி. “நம்ம வாழைத்தார் எல்லாத்தையும் அவனே வாங்கிக்குவான். ஒரு வருஷத்துல லட்ச ரூபாய்க்கு மேல லாபம் பார்க்கலாம். முத்து கொஞ்சம் முதலீடு பண்ணினா போதும். மத்ததெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

“எவ்வளவு பணம் தேவைப்படும்?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள் சிவகாமி.

“முதல்ல நாப்பதாயிரம் முன்பணம். அப்புறம் கன்னு, உரம், ஆள்கூலி எல்லாம் சேர்த்து ஒரு லட்சம் வரைக்கும் ஆகும். அதெல்லாம் பெரிய விஷயமா?”

முத்து மெதுவாகத் தொண்டையைச் செருமினான்.

“மாமா, நான் ஒண்ணு சொல்லலாமா?”

“சொல்லுடா, சொல்லு,” என்ற வேலுச்சாமி, ஆனால் அவர் பார்வை கருப்பையாவிடமே இருந்தது.

“அந்த நிலத்தோட தண்ணீர் வசதியைப் பத்தி முதல்ல—”

“அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையும் இல்ல முத்து!” என்று இடைமறித்தார் வேலுச்சாமி. “கிணறு பக்கத்துலதானே இருக்கு? தண்ணிக்குப் பஞ்சம் வராது.”

“இல்ல மாமா. இந்த வருஷம் கோடையில கிணத்துத் தண்ணி முப்பது அடிக்குக் கீழ போயிடும். அந்த நிலம் மேட்டுப் பக்கத்துல இருக்கு. வாழை போட்டா—”

“முத்து, இதெல்லாம் உனக்குத் தெரியாதுப்பா,” என்றார் கருப்பையா. குரலில் கோபமில்லை; ஆனால் மகனின் பேச்சை அத்துடன் முடித்துவிட வேண்டும் என்ற உறுதி இருந்தது. “விவசாயம் வேற, வியாபாரம் வேற. வேலுச்சாமிக்கு இதுல அனுபவம் இருக்கு. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் முத்துவின் பேச்சு நின்றது.

திண்ணையின் மறுபுறம் அமர்ந்திருந்த ராஜா கைப்பேசியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய கவனத்தைத் திருப்புவதற்காக பாக்கியம் அத்தை, “டேய் ராஜா, கொஞ்சம் இங்க நடக்கிற பேச்சைக் கவனி. முத்து மாமா பேசுறாருல்ல!” என்றாள்.

கைப்பேசியிலிருந்து பார்வையை எடுக்காமலேயே, “அவர் நல்லவருதான் அத்தை,” என்றான் ராஜா.

அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் தாரணிக்குச் சிரிப்பு வரவில்லை. அங்கே பேசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது முத்துவின் நல்ல குணத்தைப் பற்றியல்ல; அவனுடைய அனுபவத்தையும் அறிவையும் பற்றியது.

பதின்மூன்று வருடங்களாக அந்த மண்ணில் உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு, விவசாயத்தைப் பற்றிப் பேசக்கூடத் தகுதியில்லை என்பது போல அந்த வார்த்தைகள் ஒலித்தன.

“அவன் சொல்றதையும் கொஞ்சம் கேட்டுப் பார்க்கலாமே,” என்று தயக்கத்துடன் சொன்னார் முருகேசன்.

“அவன் நல்ல உழைப்பாளிதான். அதுல எந்தச் சந்தேகமும் இல்ல. ஆனா வியாபாரக் கணக்குன்னு வரும்போது அனுபவம் வேணும். அதெல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கிறோம்,” என்று உடனே முடித்துவிட்டார் வேலுச்சாமி.

முத்து மீண்டும் சிரித்தான்.

ஆனால் இம்முறை அந்தச் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி இல்லை. சொல்ல வந்ததைச் சொல்ல முடியாமல் விழுங்கிக்கொண்ட ஒருவனின் மௌனம் மட்டுமே இருந்தது.

அவளுக்கு இப்போது புரிந்தது.

இந்த வீட்டில் முத்துவின் உழைப்பைப் பாராட்டாதவர்கள் யாருமில்லை. ஆனால் அவனுடைய கருத்தைக் கேட்பதற்கு மட்டும் யாருக்கும் பொறுமையில்லை. குடும்பத்தின் தேவைகளுக்குப் பணம் கொடுக்கும்போது அவன் நினைவுக்கு வருகிறான். ஒரு வேலையைச் செய்ய வேண்டுமென்றால் அவனைத் தேடுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது அவனுடைய அனுபவம் தேவையற்றதாகிவிடுகிறது.

அவன் இந்த வீட்டின் தூண்.

தூண் சுமக்கத்தான் வேண்டும். அதற்கு வாய் இருக்கக்கூடாது!

அப்போது சிவகாமி சுண்டல் தட்டுடன் வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தாள். முத்துவுக்குக் கடைசியாகத் தட்டை நீட்டினாள். அவன் எதையும் கவனிக்காதவன் போல வாங்கிக்கொண்டான். ஆனால் தாரணியின் பார்வை அந்தச் சிறிய நிகழ்வைக்கூடத் தவறவிடவில்லை.

“அண்ணே, நாளைக்கே ஒப்பந்தம் போட்டுடலாமா?” என்று மீண்டும் கேட்டார் வேலுச்சாமி.

“சரி, அதுக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்லுங்க,” என்றார் கருப்பையா.

“முதல்ல நாப்பதாயிரம் ஏற்பாடு பண்ணணும். முத்து நாளைக்கே பணத்தைக் கொடுத்துட்டான்னா வேலையை ஆரம்பிச்சிடலாம்.”

“முத்து, நாளைக்குப் பணம் ஏற்பாடு பண்ணிடு,” என்று கருப்பையா மகனைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

“அப்பா… இந்த நேரத்துல நாப்பதாயிரம்—”

“என்னடா, உன்கிட்ட இல்லையா?” என்று இடையில் கேட்டார் வேலுச்சாமி. “சொந்த மாமனுக்கு இதைக்கூடச் செய்ய மாட்டியா?”

முத்து பதில் சொல்லாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

அந்த நிலத்தில் தண்ணீர் வசதி போதாது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். குத்தகைத் தொகையோடு ஆரம்பித்துச் செலவுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அதிகரிக்கும் என்பதும் புரிந்தது. திட்டம் தோல்வியடைந்தால் நாப்பதாயிரத்தோடு நின்றுவிடாது; மேலும் கடன் சுமைதான் மிஞ்சும்.

ஆனால் அதை எடுத்துச் சொல்ல அவனுக்கு மீண்டும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை.

“பாக்கறேன் மாமா,” என்றான் இறுதியில்.

“அதான் என் மருமகன்!” என்று அவன் தோளைத் தட்டினார் வேலுச்சாமி.

அந்த ஒரு பதிலிலேயே திண்ணையில் இருந்தவர்களின் முகங்கள் மலர்ந்துவிட்டன. ஆனால் முத்துவின் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

தூணின் மறுபுறம் அமர்ந்திருந்த வள்ளியம்மாள் வெற்றிலையை மெல்லுவதை நிறுத்திவிட்டு அவனைப் பார்த்தார். பிறகு தாரணியின் பார்வையைச் சந்தித்தார்.

சொல்லப்படாத ஒரு வலி இருவருக்கும் புரிந்தது.

மாலைப் பொழுது முடிந்து உறவினர்கள் கிளம்பத் தொடங்கினர்.

“எங்க முத்து இருக்கும்போது எங்களுக்கு என்ன குறை!” என்று வாசல் வரை சென்றபடியே பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் வேலுச்சாமி.

அந்த வார்த்தைகள் தாரணியின் காதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

உறவினர்கள் சென்றதும் பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்த தாரணியின் அருகில் வந்தார் வள்ளியம்மாள்.

“பாத்தியா கண்ணு?”

“பாத்தேன் பாட்டி.”

“இவன் சின்ன வயசுல இருந்தே இப்படித்தான். அப்பா சொன்னதைக் கேட்டு, வீட்டுக்காக ஓடிப் பழகிட்டான். தனக்குன்னு ஒரு கருத்து இருந்தாலும் அதைச் சொல்லாம இருக்கறதுதான் அவனுக்குப் பழக்கமாயிடுச்சு.”

“ஆனா பாட்டி, அவரு சொல்றதையும் யாராவது கேட்கணும்ல?”

“கேட்கணும்தான். ஆனா இத்தனை வருஷப் பழக்கத்தை ஒரே நாள்ல மாத்த முடியாது. நீயும் அவசரப்படாதே. மெல்ல மெல்ல பார்த்துக்கோ.”

தாரணி அமைதியாகத் தலையசைத்தாள்.

இரவு உணவு முடிந்து அறைக்குள் வந்தபோது முத்து கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். முகத்தில் வழக்கமான களைப்பு. தாரணி அவனருகில் சென்று அமர்ந்தாள்.

சிறிது நேரம் இருவரும் பேசவில்லை.

“இன்னிக்கு திண்ணையில நீங்க என்ன சொல்ல வந்தீங்க?” என்று மென்மையாகக் கேட்டாள்.

“எதை?”

“அந்த நிலத்தோட தண்ணீர் வசதியைப் பத்தி. நீங்க பாதியிலேயே நிறுத்திட்டீங்களே?”

முத்து அவளை ஒருமுறை பார்த்தான். அவள் உண்மையாகவே தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறாள் என்பது புரிந்ததும் பேசத் தொடங்கினான்.

“அந்த நிலம் கிணத்துக்கு மேட்டுப் பக்கத்துல இருக்கு. கோடையில தண்ணி குறையும்போது அந்தப் பக்கம்தான் முதல்ல வறண்டு போகும். வாழைக்கு வாரத்துக்கு ரெண்டு தடவையாவது தண்ணி விடணும். இப்ப இருக்கிற தண்ணியில நம்ம நெல் நிலத்துக்கே சமாளிக்க முடியல. சொட்டுநீர்ப் பாசனம் இல்லாம வாழை போட்டா சரியான மகசூல் கிடைக்காது. அதோட குத்தகைத் தொகை, உரம், ஆள்கூலி எல்லாம் சேர்த்துப் பார்த்தா லாபத்தைவிட நஷ்டம்தான் அதிகமாகும்.”

அவன் ஒவ்வொன்றாக விளக்கினான். தாரணி அவன் பேச்சை இடைமறிக்காமல் முழுமையாகக் கேட்டாள்.

“இவ்வளவு விஷயம் உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கே! இதை அங்கேயே சொல்லியிருக்கலாமே?”

“சொல்ல ஆரம்பிச்சேனே. கேட்டாத்தானே?”

அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், அந்த வார்த்தைகளுக்குள் இருந்த ஏமாற்றம் தாரணிக்குப் புரிந்தது.

“அதுக்காக உங்களுக்குக் கோபம் வரலையா?”

“எதுக்கு?”

“நீங்க சொல்றதை யாருமே கேட்கலையே!”

முத்து மெல்லச் சிரித்தான்.

“அதெல்லாம் பழகிடுச்சு.”

அந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் தாரணியின் மனதை அழுத்தின.

எத்தனை முறை இப்படிப் பழகியிருப்பான்? எத்தனை கருத்துகளைச் சொல்லாமல் விட்டிருப்பான்? எத்தனை முறை தன் மனதுக்குள் இருந்ததை விழுங்கிக்கொண்டு மற்றவர்களுக்காகத் தலைகுனிந்திருப்பான்?

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

“இனிமே நீங்க சொல்ல நினைக்கிறதை என்கிட்டயாவது முழுசாச் சொல்லுங்க. நான் கேட்கிறேன்.”

முத்து அவளைப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் சிறிய ஆச்சரியம் தெரிந்தது. பிறகு அவளுடைய கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான்.

முத்துவின் வாழ்க்கையில் அவனுக்காக யாராவது பேச வேண்டும் என்பதற்கு முன்பாக, அவன் பேசும்போது யாராவது காது கொடுத்துக் கேட்க வேண்டும்.

அந்த மாற்றத்தை அவசரப்படுத்தாமல், அவனுக்குத் தெரியாமலேயே தொடங்க வேண்டும் என்று தாரணி முடிவு செய்தாள்.

தொடரும்…

Discuss this episode with other readers in the community forum, or see all novels on the Start here page.
Scroll to Top