ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை அரவிந்தனைப் பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டு வீடு திரும்பிய முத்துக்கருப்பனின் மனதில், தம்பி கேட்ட எண்பதாயிரம் ரூபாய்தான் திரும்பத் திரும்ப ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
இரண்டு மாதங்களுக்குள் பணத்தை ஏற்பாடு செய்தாக வேண்டும். அரவிந்தன் கேட்டபோது மறுக்க மனமில்லை. அவன் வேலை பார்க்கும் இடத்துக்குப் பக்கத்தில் சொந்தமாக ஒரு அறை எடுத்துத் தங்கினால் இன்னும் வசதியாக இருக்கும். தினமும் ஹாஸ்டலில் இருந்து அலுவலகத்துக்குச் செல்லும் அலைச்சலும் இருக்காது. தம்பியின் வாழ்க்கை கொஞ்சம் முன்னேறினால் போதும் என்ற எண்ணமே முத்துவுக்கு முதலில் வந்தது.
ஆனால் அந்தப் பணத்தை எங்கிருந்து ஏற்பாடு செய்வது என்பதுதான் புரியவில்லை.
மதிய நேரத்தில் வீட்டின் பின்புறம் இருந்த பழைய ஆட்டுக்கல்லின் மீது அமர்ந்தவன், அருகிலிருந்த இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்தான். அதற்குள் பழைய கணக்கு நோட்டுகள், உரம் வாங்கிய ரசீதுகள், நில ஆவணங்கள் எனப் பல வருடங்களாகச் சேர்த்து வைத்திருந்த காகிதங்கள் இருந்தன.
ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனின் கையில் ஒரு சிறிய அட்டை தட்டுப்பட்டது.
பள்ளி அடையாள அட்டை!
அதில் பதினேழு வயது முத்துக்கருப்பன் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். அடர்த்தியான புருவங்கள், மெலிந்த முகம், கண்களில் ஒருவிதத் துடிப்பு. அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த பையனுக்கும் இப்போது அவன் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்!
அந்த அட்டையை விரல்களால் தடவியபடி அமர்ந்திருந்தவனின் நினைவுகள் மெல்லப் பின்னோக்கி நகர்ந்தன.
அது ஜனவரி மாதம். பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வுக்கு இன்னும் இரண்டு மாதங்கள்தான் இருந்தன. பள்ளியில் கணக்குப் பாடத்தில் எப்போதும் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பவன் முத்து. கணக்கு ஆசிரியர் சிவசுப்பிரமணியம் அவனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்,
“டேய் முத்து, இந்தக் கணக்கை எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் போட்ட? உனக்கு நல்ல மூளைடா. ஒழுங்கா படிச்சா பெரிய ஆளா வருவே!” என்று பாராட்டுவார்.
அந்தப் பாராட்டுகள் முத்துவுக்குள் நம்பிக்கையை வளர்த்திருந்தன. கல்லூரியில் சேர வேண்டும், நல்ல வேலைக்குப் போக வேண்டும், வயலில் வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் தந்தையை இனிமேல் வேலை செய்ய விடக்கூடாது என்பதுதான் அவனுடைய கனவு.
ஒருநாள் காலையில் பள்ளிக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தபோது கருப்பையா வயலுக்குச் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார். தோளில் மண்வெட்டி இருந்தது. ஆனால் முகத்தில் வழக்கமான சுறுசுறுப்பு இல்லை.
“அப்பா, என்னப்பா? முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கு. உடம்பு சரியில்லையா?”
“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லடா. நெஞ்சுல கொஞ்சம் எரிச்சல். வயலுக்குப் போயிட்டு வந்துடறேன்.”
அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் அவன் கையில் இருந்த பேனா கீழே விழுந்தது. புத்தகத்தைக்கூட எடுத்துக்கொள்ளாமல் பள்ளியிலிருந்து ஓடினான்.
வயல் வரப்பில் கருப்பையா மயங்கிக் கிடந்தார். அவரைச் சுற்றி ஊர்க்காரர்கள் நின்றிருந்தார்கள். தந்தையின் அருகில் மண்டியிட்ட முத்து, “அப்பா… என்னப்பா ஆச்சு? கண்ணைத் திறங்கப்பா!” என்று அழைத்தான்.
ஊர்க்காரர்கள் மாட்டு வண்டியைக் கொண்டு வந்தார்கள். தந்தையின் தலையைத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்ற அந்தப் பயணம் முத்துவுக்கு ஒரு யுகமாகவே தோன்றியது.
அரசு மருத்துவமனையில் மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு மாரடைப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். இனிமேல் கடுமையான வேலை செய்யக்கூடாது; மருந்துகளைத் தவறாமல் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையும் வந்தது.
அடுத்த மூன்று நாட்கள் முத்து மருத்துவமனை வராந்தாவிலேயே இருந்தான். தந்தை கண் விழித்துப் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும் அவனுக்கு உயிர் திரும்பியதுபோல இருந்தது.
ஆனால் வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் நிஜம் காத்திருந்தது.
மாதந்தோறும் மருந்துக்கே இரண்டாயிரம் ரூபாய் தேவைப்பட்டது. வயலுக்குச் சென்று முன்புபோல் உழைக்க முடியாத நிலையில் கருப்பையா இருந்தார். வீட்டுச் செலவு, பிள்ளைகளின் படிப்பு, கடன் என எல்லாமே ஒரே நேரத்தில் குடும்பத்தின் கழுத்தை நெரித்தன.
சிவகாமி தன் கழுத்திலிருந்த தாலிச் சங்கிலியைத் தவிர மற்ற நகைகளையெல்லாம் அடகு வைத்தாள். நகைக்கடையில் பணத்தை எண்ணி வாங்கும்போது அவளுடைய விரல்கள் நடுங்கின. வீட்டுக்கு வந்ததும் யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் சமையலறைக்குள் சென்று அழுதாள்.
அவள் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை. ஆனால் முத்துவுக்குப் புரிந்துவிட்டது.
அப்போது அரவிந்தன் பத்தாம் வகுப்பிலும், கவிதா ஏழாம் வகுப்பிலும் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரும் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் ஒரு மூலையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள்.
முத்து அவர்களைப் பார்த்தான். பிறகு தாயின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“நான் பள்ளிக்கூடத்தை நிறுத்திக்கறேன்மா.”
அந்த வார்த்தைகள் அவனிடமிருந்து இயல்பாக வந்துவிட்டன. சிவகாமி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் நிம்மதியும் குற்றவுணர்வும் ஒன்றாகத் தெரிந்தன.
“இல்லடா… உன் படிப்பும் முக்கியம்தான்…”
“பரவாயில்லம்மா. இப்போதைக்கு நான் வேலைக்குப் போறேன். அரவிந்தனும் கவிதாவும் நல்லா படிக்கட்டும்.”
அவன் சொன்னதும் சிவகாமியால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் தோளில் கை வைத்துவிட்டு அமைதியாக உள்ளே சென்றாள்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு தலைமையாசிரியரும் கணக்கு ஆசிரியர் சிவசுப்பிரமணியமும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.
“முத்து, தேர்வுக்கு இன்னும் ரெண்டு மாசம்தான் இருக்கு. குறைந்தபட்சம் பரீட்சையையாவது எழுதிடு. அதுக்குப் பிறகு என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம்,” என்றார் தலைமையாசிரியர்.
சிவசுப்பிரமணியம் அவன் அருகில் வந்து கையைப் பிடித்தார்.
“டேய் முத்து, நீ வகுப்புல எவ்வளவு நல்லா படிப்பேன்னு எனக்குத் தெரியாதா? ஒரு வருஷம் வீணாகிடக்கூடாதுன்னுதான் சொல்றேன். உன்னால முடியும். ஏதாவது வழி பார்த்துக்கலாம்.”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் முத்துவின் தொண்டை அடைத்தது.
“சார்… அப்பா உடம்பு சரியில்லாம இருக்காரு. வயலுக்குப் போக முடியாது. வீட்டுல வருமானமே இல்ல. நான் படிக்கப் போனா இந்தக் குடும்பத்தை யார் பார்த்துப்பாங்க? என் தம்பி, தங்கச்சி நல்லா படிக்கணும் சார்.
“ஆனா உன் படிப்பும் பாதியில நிக்கக்கூடாதுடா,” என்றார் ஆசிரியர்.
முத்து தலை குனிந்தான். அவர்களுடைய அன்பையும் அக்கறையையும் புரிந்துகொள்ள அவனுக்குத் தெரிந்தது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.
“என்னை மன்னிச்சிடுங்க சார்.”
அவன் குனிந்து வணங்கினான். சிவசுப்பிரமணியம் அவன் தலையைத் தடவினார். அவருடைய கண்கள் கலங்கியிருந்தன. வாசலைத் தாண்டிச் சென்றவர் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையை முத்து இன்றுவரை மறக்கவில்லை.
அன்றிலிருந்து அவனுடைய வாழ்க்கை மாறியது.
புத்தகங்களுக்குப் பதிலாக மண்வெட்டி கைகளில் வந்தது. அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து வயலுக்குச் செல்வான். ஆரம்பத்தில் கைகளில் கொப்புளங்கள் வந்தன. உள்ளங்கைகள் புண்ணாகின. ஆனாலும் வலியை வெளியில் காட்டவில்லை.
ஏர் பிடிப்பதற்கும், வயலுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதற்கும் சித்தப்பா மாணிக்கம்தான் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்.
முதல் மாதம் வயலில் உழைத்துக் கிடைத்த பணத்தை அம்மாவின் கையில் வைத்தபோது சிவகாமி அழுதாள்.
“என் பிள்ளை இப்படி கஷ்டப்பட வேண்டியதா போச்சே…”
“அழாதம்மா. எல்லாம் சரியாகிடும்.”
அவன் தாயைத் தேற்றினான். ஆனால் அன்று இரவு கிணற்றடியில் தனியாக அமர்ந்தபோது அவனுடைய கண்ணீரைத் தடுக்க முடியவில்லை. பரணில் வைத்திருந்த பள்ளிப் புத்தகங்களை எடுத்துப் புரட்டினான். கணக்குப் புத்தகத்தில் பாதியில் நின்றிருந்த ஒரு கணக்கைப் பார்த்துக்கொண்டே வெகுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
பிறகு புத்தகங்களைப் பழைய சாக்கில் கட்டிப் பரணில் வைத்துவிட்டான்.
அந்தப் புத்தகங்கள் மீண்டும் திறக்கப்படுவதற்காகவே காத்திருந்தன. ஆனால் அவற்றைத் திறக்கும் நாட்கள் வரவே இல்லை.
ஒரு வருடம் கழித்து பேருந்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது கணக்கு ஆசிரியர் சிவசுப்பிரமணியத்தைச் சந்தித்தான். அவர் எதுவும் கேட்கவில்லை. தன் கையிலிருந்த பழைய கணிதப் புத்தகத்தை மட்டும் அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கிவிட்டார்.
அந்தப் புத்தகமும் இன்றுவரை இந்தப் பெட்டிக்குள் பத்திரமாக இருந்தது.
“முத்து!”
பின்னாலிருந்து கேட்ட குரல் அவனை நிகழ்காலத்துக்கு அழைத்துவந்தது.
சித்தப்பா மாணிக்கம் பின்புற வாசலில் நின்றிருந்தார். ஐம்பது வயதைக் கடந்தவர். நரைத்த மீசை, தோளில் துண்டு, எப்போதும் அமைதியான முகம். ஊரில் அதிகம் பேசாதவர் என்ற பெயர் அவருக்கு இருந்தாலும், வீட்டில் நடப்பதை எல்லாம் கவனிப்பவர்.
“என்னப்பா, பழைய பெட்டியைக் கிளறிட்டு இருக்கே?”
“சும்மாதான் சித்தப்பா. பழைய ரசீதுகளைப் பார்த்துட்டு இருந்தேன்.”
மாணிக்கம் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தார். முத்துவின் கையிலிருந்த பள்ளி அடையாள அட்டையைப் பார்த்ததும் அவர் முகம் சற்றே மாறியது.
“இன்னும் இதை வெச்சிருக்கியா?”
முத்து சிரிக்க முயன்றான்.
“தூக்கிப் போட மனசு வரல சித்தப்பா.”
“ம்…”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்த மாணிக்கம் பேச்சை மாற்றினார்.
“கல்யாணப் பேச்சு வந்திருக்குதாமே? சுப்பையா வந்து பேசிட்டுப் போனாராமே?”
“ஆமாம் சித்தப்பா. ஆனா இப்போ அதெல்லாம் வேண்டாம். கவிதா படிப்பு முடியணும். பழனிச்சாமி கடன் இருக்கு. அரவிந்தனுக்கு எண்பதாயிரம் கொடுக்கணும். இந்த நிலைமையில இன்னொரு பொண்ணை நம்ம வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்து என்ன செய்ய?”
“அப்போ உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை எப்போடா?”
“எல்லாம் சரியான பிறகு பார்த்துக்கலாம் சித்தப்பா.”
மாணிக்கம் அவனைப் பார்த்தார்.
“இந்த வீட்டுல எல்லாம் எப்போ சரியாகும்? ஒரு கடன் முடிஞ்சா இன்னொரு செலவு வரும். கவிதா படிப்பு முடியும்னா அவளுக்குக் கல்யாணம் பார்க்கணும். அரவிந்தன் வேலைக்கு வந்துட்டான், அவனுக்கும் நாளைக்கு ஏதாவது தேவை வரும். இப்படி ஒவ்வொண்ணா பார்த்துட்டே இருந்தா உன் வாழ்க்கை எப்போ தொடங்கும்?”
“அதுக்காக நான் மட்டும் எப்படி சித்தப்பா…”
“நான் உன்னை மட்டும் நினைச்சுக்கச் சொல்லல. ஆனா உன்னையும் கொஞ்சம் நினைச்சுக்கச் சொல்றேன்.”
அந்த வார்த்தை முத்துவை அமைதியாக்கியது.
“ஒரு விஷயம் கேக்குறேன். உனக்கு என்ன வேணும்? நீ என்ன ஆசைப்படுறே? இந்தக் கேள்வியை உன்கிட்ட யாராவது கேட்டிருக்காங்களா?”
முத்துவின் பார்வை தன்னிச்சையாகத் தரையில் இறங்கியது.
அவனிடம் பதில் இல்லை. உண்மையில், இத்தனை வருடங்களில் அவனுக்கே அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ள நேரம் இருந்ததில்லை.
“பதில் சொல்ல முடியலையா?” என்றார் மாணிக்கம்.
“எனக்குத் தெரியல சித்தப்பா…”
“அதுதான் எனக்குக் கவலையா இருக்கு. நீ இந்த வீட்டுக்காக எவ்வளவோ செஞ்சிருக்கே. அதுக்காக உன் வாழ்க்கையையே ஒதுக்கி வைக்க வேண்டியதில்ல. அந்தப் பொண்ணைப் போய்ப் பாரு. பிடிச்சிருந்தா பேசலாம். பிடிக்கலன்னா வேண்டாம்னு சொல்லிடு. ஆனா பார்க்காமலேயே மறுக்காதே. உனக்காக நீ செய்யற ஒரு சின்னக் காரியமா இதை நினைச்சுக்கோ.”
முத்து நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு கையிலிருந்த அடையாள அட்டையைப் பெட்டிக்குள் வைத்து மூடினான்.
“சரி சித்தப்பா… போய்ப் பார்க்கிறேன்.”
அவன் சொன்னதைக் கேட்ட மாணிக்கத்தின் முகத்தில் சிறிய நிம்மதி தோன்றியது. முத்துவின் தோளில் தட்டிக்கொடுத்துவிட்டு எழுந்தார்.
அன்று மாலை முத்து சமையலறை வாசலில் நின்றபடி அம்மாவிடம் சொன்னான்.
“அம்மா… அந்தப் பொண்ணைப் போய்ப் பார்க்கலாம்.”
கையில் இருந்த கரண்டியை அப்படியே வைத்துவிட்டு சிவகாமி திரும்பினாள்.
“என்னடா சொல்ற? நெசமாவா?”
“ஆமாம்மா. போய்ப் பார்க்கிறேன்.”
“என்னங்க! இங்க வாங்க! முத்து சம்மதிச்சுட்டான்!”
அவளுடைய குரலில் அத்தனை மகிழ்ச்சி. திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த கருப்பையாவும் முகம் மலர்ந்தார்.
“அப்படியா? நல்லது. நாளைக்கே சுப்பையாவைக் கூப்பிட்டு தேதி முடிவு பண்ணச் சொல்லு.”
அந்த நேரத்தில் கல்லூரியிலிருந்து திரும்பிய கவிதாவும் விஷயத்தைக் கேட்டு ஓடி வந்தாள்.
“என்னண்ணா! நீ பொண்ணு பார்க்கப் போறியா?”
“ஆமாண்டி. அதுக்கென்ன இப்போ?”
“ஒண்ணுமில்ல. முதல்ல அந்தப் புதுச் சட்டையை இஸ்திரி போட்டுக்கோ. இல்லன்னா வயல்ல இருந்து நேரா வந்த மாதிரி போயிடாத!”
அவள் சிரித்தாள்.
“ஏய், போடி!” என்று முத்து வெட்கத்துடன் தலையைச் சொறிந்தான்.
“அரவிந்தன் வாங்கிக் கொடுத்த சட்டையைப் போட்டுக்கோடா. எதுக்கு இன்னும் பத்திரமா மடிச்சு வெச்சிருக்கே?” என்றாள் சிவகாமி.
முத்துவின் நினைவுக்கு அந்தப் புதுச் சட்டை வந்தது. தம்பி ஆசையாக வாங்கிக் கொடுத்திருந்தான். ஒரு நல்ல நாளில் அணிய வேண்டும் என்று வைத்திருந்தான். இப்போது அந்த நாள் வந்துவிட்டதோ என்று தோன்றியது.
தூணில் சாய்ந்திருந்த வள்ளியம்மாள் எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் முத்துவைப் பார்த்தபடி மெல்லப் புன்னகைத்தார். அவன் வாழ்க்கையில் தனக்காக ஒரு முடிவு எடுத்திருப்பது அவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
இரவு உணவுக்குப் பிறகு முத்து மீண்டும் தன் கணக்கு நோட்டை எடுத்தான். அரவிந்தனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய எண்பதாயிரத்தை எப்படி ஏற்பாடு செய்வது என்று கணக்குப் போட்டான்.
சொட்டுநீர்ப் பாசனத்துக்காகச் சேர்த்து வைத்திருந்த பணம், அடுத்த அறுவடையில் கிடைக்கப்போகும் தொகை, ஒரு கறவைப் பசுவை விற்றால் கிடைக்கக்கூடிய பணம் என ஒவ்வொன்றாக எழுதினான். எல்லாவற்றையும் கூட்டியும் தொகை முழுமையாக வரவில்லை.
கடைசி வரியில், “மாணிக்கம் சித்தப்பாவிடம் கைமாற்று?” என்று எழுதியவன், சில நொடிகள் அதையே பார்த்துவிட்டு அடித்துவிட்டான்.
அவரிடம் எப்படிக் கேட்பது என்ற தயக்கம்.
“இன்னும் இரண்டு மாசம் இருக்கே… ஏதாவது வழி கிடைக்கும்,” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.
பிறகு படுக்கைக்குச் சென்றான். தலையணைக்குக் கீழே வைத்திருந்த பெண்ணின் புகைப்படம் அவன் விரல்களில் தட்டுப்பட்டது. அதை வெளியே எடுக்கவில்லை. ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கும் முகத்தைப் பற்றிய ஆர்வம் மட்டும் மனதில் மெதுவாக வளர்ந்தது.
அந்தப் பெண் எப்படி இருப்பாள்? தன்னைப் பார்த்ததும் என்ன நினைப்பாள்? தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வாளா?
அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல் கூரையைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான்.
பதின்மூன்று ஆண்டுகளாகத் தள்ளிப்போட்ட தன் வாழ்க்கையை நோக்கி அவன் இன்று ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைத்திருந்தான்.
அது வெறும் பெண் பார்க்கும் முடிவாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் அந்தச் சிறிய முடிவுதான், இத்தனை ஆண்டுகளாகப் பிறருக்காக மட்டுமே வாழ்ந்த அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய உறவை அழைத்து வரப்போகிறது என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.
