வியாழக்கிழமை காலை செங்கமலப்பட்டி வழக்கத்தைவிடச் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. வாரச்சந்தைக்குச் செல்ல வேண்டிய நாளில், கருப்பையா வீட்டு வாசலில் வாடகை வேன் வந்து நின்றதைக் கண்ட அக்கம்பக்கத்தினர் எட்டிப் பார்த்தனர்.
“என்ன கருப்பையா அண்ணே, குடும்பத்தோட எங்க கிளம்பிட்டீங்க?”
“பொண்ணு பார்க்கப் போறோம்!” என்றார் கருப்பையா பெருமிதத்துடன்.
அவர் முகத்திலிருந்த சந்தோஷத்தைப் பார்த்த முத்துவுக்கு மட்டும் சிரிப்புதான் வந்தது. தன்னுடைய திருமணம் என்பதைவிட, வீட்டில் நடக்கப்போகும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்ச்சிக்குத் தன்னை அழைத்துச் செல்கிறார்கள் என்றுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது.
அரவிந்தன் வாங்கிக்கொடுத்த புதுச் சட்டையை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன்னால் நின்றான். தினமும் வயல் சேற்றில் புரண்டு, வெயிலில் காயும் தன் முகத்தைச் சலவைச் சட்டையில் பார்த்தபோது அவனுக்கே கொஞ்சம் புதிதாக இருந்தது.
“அண்ணா, நல்லா இருக்கே! சட்டைக் கைய மட்டும் மடிச்சுவிடு. அப்போதான் இன்னும் நல்லா இருக்கும்.”
கவிதா சொல்ல, அவன் சட்டைக் கையை மடித்துவிட்டான்.
“இப்போ?”
“ம்… மாப்பிள்ளையாட்டம் இருக்க!”
“போடி!” என்று சிரித்தவன், சட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டான்.
அப்போது கைப்பேசி ஒலித்தது. அரவிந்தன் அழைத்திருந்தான்.
“அண்ணா, கிளம்பிட்டிங்களா?”
“ம்… கிளம்பப் போறோம்.”
“ஆல் தி பெஸ்ட் அண்ணா! பொண்ணு பிடிச்சிருந்தா எனக்குப் போட்டோ அனுப்பு.”
“அட போடா! நீ வேற!”
முத்து சிரித்தான். தம்பி அவனை நினைத்துக் காலையில் அழைத்ததே அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
சிறிது நேரத்தில் வேன் கிளம்பியது.
வழியெங்கும் கருப்பையாவும் சிவகாமியும் தாரணி வீட்டில் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று ஆலோசித்துக்கொண்டே வந்தார்கள். முத்து மட்டும் ஜன்னல் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருந்த வயல்களைப் பார்த்தான்.
மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவுகளை எடுக்கும்போது அவனுடைய கருத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பார்கள். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கை என்று வந்துவிட்டால், அவனுடைய குரலுக்கே இடமில்லாமல் போய்விடுகிறது.
அதை நினைத்தவனுக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது.
பூவளூரில் தாரணி வீட்டை அடைந்தபோது, வாசலில் அழகான கோலம் போடப்பட்டிருந்தது. ஓரமாகச் செம்பருத்திச் செடிகள் பூத்திருந்தன. திண்ணையில் ஒரு மர மேசையின் மீது புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அருகே தையல் இயந்திரம் இருந்தது.
வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் புத்தகங்கள் நிறைந்த அந்த மேசையை முத்து ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டான்.
படிப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் வீடு என்பது புரிந்தது.
“வாங்க, வாங்க!” என்று வரவேற்றார் ஓய்வுபெற்ற தலைமையாசிரியர் ராமலிங்கம். அவருடைய மனைவி மீனாட்சியும் புன்னகையுடன் அனைவரையும் வரவேற்றாள். தாரணியின் தம்பி கார்த்திக், முத்துவை ஆர்வமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
வழக்கமான நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு ராமலிங்கம் முத்துவை நோக்கினார்.
“தம்பி, நீங்க என்ன வேலை பார்க்கிறீங்க?”
முத்து பதில் சொல்ல வாயெடுப்பதற்குள் கருப்பையா முந்திக்கொண்டார்.
“எங்க முத்து விவசாயம் பார்க்கிறான் சார். நாலு ஏக்கர் நிலம் இருக்கு. மாடுகள், பால் வியாபாரம் எல்லாமே அவன்தான் கவனிச்சுக்கிறான். இந்தக் குடும்பத்துக்கே அவன்தான் தூண்!”
“ஆமாங்க. அவன் உழைப்புக்கு ஈடே கிடையாது,” என்று சிவகாமியும் பெருமையாகச் சொன்னாள்.
ராமலிங்கம் தலையசைத்தார். பிறகு முத்துவைப் பார்த்தார்.
“அப்படியா தம்பி? இந்தப் பருவத்துல என்ன பயிர் போட்டிருக்கீங்க?”
அந்தக் கேள்வி முத்துவுக்குச் சற்றுப் புதிதாக இருந்தது.
“இரண்டு ஏக்கர்ல சம்பா நெல் போட்டிருக்கேன் ஐயா. ஒரு ஏக்கர்ல உளுந்து. வாழையும் கொஞ்சம் இருக்கு. இந்த வருஷம் கிணத்துல தண்ணி கொஞ்சம் குறைவு. அதனால தண்ணி பாய்ச்சுற நேரத்தை மாத்தி—”
“அவன் விவசாயத்தைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சா நிறுத்தவே மாட்டான் சார்!” என்று கருப்பையா சிரித்துக்கொண்டே இடைமறித்தார். “சரி, வேற விஷயத்தைப் பேசலாம்.”
முத்து பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டான்.
அவனுடைய முகத்தில் பெரிதாக எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. ஆனால் சமையலறையிலிருந்து தேநீர்த் தட்டுடன் வந்த தாரணி, அந்தச் சிறிய மாற்றத்தைக் கவனித்தாள்.
நீல நிறப் புடவை, எளிய அலங்காரம், நெற்றியில் சிறிய பொட்டு என்று இயல்பாக இருந்தாள் அவள்.
தேநீரைக் கொடுத்துக்கொண்டே முத்துவின் அருகில் வந்தபோது, அவனை ஒருமுறை பார்த்தாள்.
அவனும் அவளைப் பார்த்தான்.
இருவருடைய பார்வையும் சந்தித்த அடுத்த நொடியே முத்து பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான். தேநீர்க் கோப்பையை வாங்கும்போது கை சற்றுத் தடுமாறி, தேநீர் தளும்பியது.
“மன்னிச்சிடுங்க,” என்றான் பதற்றத்துடன்.
“பரவாயில்ல,” என்று புன்னகைத்தாள் தாரணி.
அந்தப் புன்னகை அவனுடைய பதற்றத்தை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகப்படுத்தியது.
ஏன்டா முத்து, ஒரு டீ வாங்கக்கூடத் தெரியாத மாதிரி நடந்துக்கிற? என்று தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான்.
அதற்குள் கார்த்திக் அவனருகில் வந்து அமர்ந்தான்.
“அண்ணா, உங்க வயல்ல டிராக்டர் இருக்கா?”
“இல்ல தம்பி. மாடுதான்.”
“அப்படியா? அப்போ மாடு ஓட்டக் கத்துக்கொடுக்கிறீங்களா?”
கார்த்திக்கின் கேள்வியைக் கேட்ட முத்து சிரித்துவிட்டான்.
“முதல்ல மாட்டுக்குப் பக்கத்துல பயப்படாம நிக்கக் கத்துக்கோ. அப்புறம் சொல்லித் தர்றேன்!”
“அண்ணா, நான் அவ்வளவு பயந்தவனெல்லாம் இல்ல!”
“அப்படியா? சரி, ஊருக்குப் போகும்போது மாட்டைப் பார்க்கக் கூட்டிட்டுப் போறேன்.”
அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராமலிங்கம் மீண்டும் முத்துவிடம் திரும்பினார்.
“கிணறு எவ்வளவு ஆழம் தம்பி?”
“நாற்பது அடி ஐயா. கோடைக்காலத்துல தண்ணி ரொம்பக் குறைஞ்சிடும்.”
“அதனாலதான் தண்ணி பாய்ச்சுற நேரத்தை மாத்தியிருக்கீங்க, இல்லையா?”
முத்து ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்தான்.
தான் முன்பு பாதியில் நிறுத்திய பேச்சை அவர் கவனித்திருந்தது அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.
“ஆமாங்க ஐயா.”
“நல்லது தம்பி. விவசாயத்துல தண்ணீரைச் சரியா பயன்படுத்துறது ரொம்ப முக்கியம்.”
முத்துவின் முகத்தில் இயல்பான புன்னகை மலர்ந்தது.
அந்தப் புன்னகையைச் சமையலறை வாசலிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த தாரணியின் முகத்திலும் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
சிறிது நேரத்தில் மீனாட்சி, “பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் கொஞ்ச நேரம் தனியாப் பேசட்டுமே,” என்றாள்.
முத்துவுக்குள் பதற்றம் மீண்டும் தொற்றிக்கொண்டது.
தாரணி எழுந்து, “முற்றத்துக்கு வாங்க,” என்று அழைத்தாள்.
துளசி மாடம் அருகே இருவரும் நின்றார்கள். சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.
“உங்க பேரு முத்துக்கருப்பன், சரிதானே?”
“ஆமாங்க.”
“நான் தாரணி.”
“தெரியும்… அதாவது, இப்போதான் தெரிஞ்சது,” என்று அவன் தடுமாறினான்.
தாரணி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டாள்.
“நான் நேரடியா கேட்டுடுறேன். நீங்க எவ்வளவு படிச்சிருக்கீங்க?”
முத்துவின் முகம் சற்றுத் தீவிரமானது.
“பத்தாவது வரைக்கும்தான் படிச்சேன். பன்னிரண்டாவது படிக்கும்போது அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமப் போச்சு. அதனாலப் படிப்பை நிறுத்திட்டு வயலுக்கு வந்துட்டேன்.”
அவன் எதையும் மறைக்கவில்லை. தன்னைப் பெரிதாகக் காட்டிக்கொள்ளவும் முயற்சி செய்யவில்லை.
தாரணி அவனைச் சில நொடிகள் பார்த்தாள்.
“நீங்க உண்மையைச் சொன்னது எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.”
முத்து அவளைப் பார்த்தான்.
“இதுக்கு முன்னாடி பொண்ணு பார்க்க வந்தவங்க எல்லாரும் முதல்ல என் சம்பளம் எவ்வளவுன்னுதான் கேட்டாங்க. நீங்க அதைப் பத்திக் கேட்கவே இல்லையே?”
“உங்க சம்பளம் எவ்வளவுன்னு எனக்குத் தெரியாதுங்க. ஆனா அதைக் கேட்காமலேயே ஒருத்தரைப் புரிஞ்சுக்க முடியும்னு நினைக்கிறேன்.”
அவள் முகத்தில் ஆச்சரியம் கலந்த புன்னகை தோன்றியது.
“அப்படியா?”
“ஆமாங்க.”
சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
பிறகு தாரணி கேட்டாள்.
“உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?”
முத்து அவளைப் பார்த்தான்.
அந்தக் கேள்வி மிகவும் எளிமையானதுதான். ஆனால் அவனிடம் அதற்கான பதில் இல்லை.
வயல் பிடிக்கும் என்று சொல்லலாமா? மாடுகள் பிடிக்கும் என்று சொல்லலாமா? குடும்பத்தினர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது பிடிக்கும் என்று சொல்லலாமா?
அவையெல்லாம் அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். ஆனால் தனக்காக அவன் விரும்புவது என்ன?
அதைப் பற்றி அவன் யோசித்ததே இல்லையே!
“எனக்கு… வயல் பிடிக்கும்,” என்றான் கடைசியில்.
“வயல் உங்க வேலை. அதைக் கேட்கலையே. உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?”
முத்து அமைதியாக நின்றான்.
பதில் சொல்ல முடியாமல் அவன் தடுமாறுவதைப் பார்த்த தாரணி, அவனைக் கேலி செய்யவில்லை.
“பரவாயில்ல. இப்போ சொல்லத் தோணலையா, இல்ல உண்மையாவே தெரியலையா?”
அவளுடைய கேள்வியில் இருந்த மென்மை அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்தது.
“தெரியலங்க,” என்றான் உண்மையாக.
தாரணி மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
“சரி. யோசிச்சு வெச்சுக்கோங்க. அடுத்த முறை பார்க்கும்போது கேட்கிறேன்.”
அடுத்த முறை…
அவள் சொன்ன அந்த இரண்டு வார்த்தைகள் முத்துவின் மனதில் ஏதோ ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தின.
அடுத்த முறை அவளைச் சந்திப்பானா? அவளுக்குத் தன்னைப் பிடித்திருக்கிறதா?
அவனால் எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
ஆனால் அவள் அங்கிருந்து நகர்ந்தபோது, அவனுடைய பார்வை மட்டும் சில நொடிகள் அவளைப் பின்தொடர்ந்தது.
புறப்படுவதற்கு முன் மீனாட்சி அனைவருக்கும் சாப்பாடு பரிமாறினாள். வாழை இலையை முத்துவின் முன்னால் முதலில் விரித்தாள்.
முதல்ல நீங்க சாப்பிடுங்க.”
முத்து சற்றுத் தயங்கினான்.
“பரவாயில்லங்க. எல்லாரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்.”
“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். சாப்பிடுங்க தம்பி.”
அவன் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
எத்தனையோ பேருக்கு முதலில் உணவு பரிமாறியிருக்கிறான். ஆனால் தனக்கு யாராவது இப்படி அக்கறையுடன் உணவு பரிமாறுவது அவனுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
எதிரே நின்றிருந்த தாரணி அவனுடைய இலையில் தண்ணீர் ஊற்றினாள்.
“இன்னும் கொஞ்சம் சாம்பார் ஊத்தட்டுமா?”
“வேண்டாங்க. போதும்.”
“சரி.”
அவள் நகர்ந்துவிட்டாள்.
ஆனால் முத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, தன்னையறியாமல் ஒருமுறை அவள் இருந்த திசையைப் பார்த்தான்.
அவள் வேறு வேலையாக இருந்தாள்.
அவன் மட்டும் மெதுவாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.
***
வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் சிவகாமியால் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை.
“என்னடா முத்து, பொண்ணு எப்படி இருந்தா? பிடிச்சிருக்கா?”
“நல்லா இருந்தாங்கம்மா.”
“என்ன பேசினீங்க?”
“படிப்பைப் பத்திக் கேட்டாங்க. நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.”
சிவகாமியின் முகம் சுருங்கியது.
“ஐயோ! கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சுச் சொல்லியிருக்கலாமே!”
முத்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான்.
“என்னம்மா, படிச்சேன்னு சொல்ல முடியுமா?”
சிவகாமி பதில் சொல்லவில்லை.
கருப்பையா மட்டும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.
“நல்ல குடும்பம். நல்ல மனுஷங்க. நம்ம முத்துவுக்கு ஏத்த இடம்தான்!”
முத்து அமைதியாக இருந்தான்.
அவனுடைய விருப்பம் என்னவென்று யாரும் கேட்கவில்லை. அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவும் அவனுக்குப் பழக்கமில்லை.
ஆனால் அன்று அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் திரும்பத் திரும்ப வந்துகொண்டிருந்தது.
உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?
அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டபோது தாரணியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.
அவளுடைய குரல் மீண்டும் மனதுக்குள் ஒலித்தது.
“அடுத்த முறை பார்க்கும்போது கேட்கிறேன்.”
முத்து ஜன்னல் வழியாக வயல்களைப் பார்த்தான்.
அந்த வயல்கள் அவனுக்குப் பிடிக்கும். அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.
ஆனால் அவனுக்குப் பிடித்தது அதுமட்டும்தானா?
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேட வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
பல வருடங்களாக மற்றவர்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்ற ஓடிக்கொண்டிருந்தவன், முதன்முறையாகத் தன்னுடைய மனதுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று தேடத் தொடங்கியிருந்தான்.
அந்தத் தேடலுக்கு ஒரு காரணமாகத் தாரணி மாறியிருந்தாள்.
தொடரும்…
