கோழி கூவுவதற்குக்கூட நேரம் வரவில்லை. அதற்குள் முத்துக்கருப்பனின் கண்கள் விழித்துவிட்டன.
அவனுக்கு அலாரம் தேவையில்லை. கடந்த பதின்மூன்று வருடங்களாக அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து பழகிய உடம்பு, நேரத்தைத் தானாகவே உணர்ந்துகொள்ளும் பழக்கத்தைப் பெற்றிருந்தது.
தரையில் விரித்திருந்த பழைய பாயிலிருந்து மெல்ல எழுந்தவன், அருகில் படுத்திருந்த தந்தையை ஒருமுறை பார்த்தான். கருப்பையா ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார். இரவு முழுவதும் இருமிக்கொண்டிருந்தவரின் முகத்தில் இப்போதுதான் கொஞ்சம் நிம்மதி தெரிந்தது.
கதவைத் திறக்கும்போது சிறு சத்தம்கூட வரக்கூடாது என்பதற்காக அதன் கீல்களில் எண்ணெய் தடவி வைத்திருந்தான். வீட்டில் மற்றவர்கள் தூக்கத்தைக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவனுக்கு அத்தனை கவனம்.
வாசலைத் திறந்ததும் அதிகாலைக் குளிர் அவனைத் தழுவியது.
வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் இன்னும் மறையாமல் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. கிழக்குத் திசையில் விடியலுக்கான அறிகுறிகூட முழுமையாகத் தென்படவில்லை. தோளில் துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு தொழுவத்தை நோக்கி நடந்தான்.
அங்கே நான்கு மாடுகளும் ஒரு கன்றுக்குட்டியும் அவனுக்காகக் காத்திருந்தன.
முத்துவின் காலடி ஓசையைக் கேட்டதும் காரிப் பசு தலையைத் தூக்கி மெதுவாகக் குரல் கொடுத்தது.
“என்னடி கண்ணு… இன்னைக்கு என்னைக் கொஞ்சம் முன்னாடியே தேட ஆரம்பிச்சிட்டியா?”
அதன் நெற்றியை அன்பாகத் தடவியவன், அருகிலிருந்த வைக்கோலை அள்ளிப் போட்டான்.
“இரு… இரு… அவசரப்படாத. எல்லாருக்கும் கிடைக்கும். உனக்கு மட்டும் தனியா விருந்து வைக்க முடியுமா?”
மனிதர்களிடம் பேசுவதைவிட மாடுகளிடம் பேசும்போதுதான் அவன் முகத்தில் அதிகமான புன்னகை மலரும். அதைக் கவனித்த ஊர்க்காரர்கள், “முத்துவுக்கு மனுஷங்களை விட மாடுகள்தான் நெருக்கம் போல!” என்று கேலி செய்வார்கள்.
அவர்களுக்குத் தெரியாது… அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் எதிர்பார்ப்பில்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் உயிர்கள் அவைதான் என்று.
வைக்கோலைப் போட்டுவிட்டு, புண்ணாக்குக் கரைசலைத் தயாரித்தான். பிறகு ஒவ்வொரு மாட்டின் அருகிலும் அமர்ந்து பால் கறக்கத் தொடங்கினான்.
அமைதியான அதிகாலையில் சொம்பில் பால் விழும் சத்தம் மட்டும் தெளிவாகக் கேட்டது.
அந்தச் சத்தத்தோடு அவனுடைய அன்றாடக் கணக்குகளும் மனதுக்குள் ஓடத் தொடங்கின.
பால் விற்ற காசு… மாட்டுத் தீவனச் செலவு… அப்பாவின் மருந்து… கவிதாவின் கல்லூரிக் கட்டணம்… வீட்டுக் கடன்…
எல்லாவற்றையும் மனதுக்குள் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தான்.
கணக்கு முடிவதற்குள் விடிந்துவிடும். ஆனால் அவனுடைய தேவைகளுக்கான கணக்கு மட்டும் ஒருநாளும் முடிவுக்கு வந்ததில்லை.
பால் சொம்பை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் வந்தபோது கிழக்கு வானம் லேசாகச் சிவந்திருந்தது.
சமையலறையில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
“முத்து… கறந்தாச்சா?”
தாயின் குரல் கேட்டதும் வாசலில் நின்றான்.
“ஆச்சும்மா. மத்தியானத்துக்குள்ள மாரி டீக்கடைக்குப் போய்ச் சேரணும். நான் வயலுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்.”
“ஏலேய்… ஒரு டீயாவது குடிச்சுட்டுப் போடா.”
“வந்துட்டுக் குடிக்கிறேன்மா.”
அவன் எப்போதும் இப்படித்தான் சொல்வான்.
ஆனால் வயலில் வேலையை முடித்துவிட்டு அவன் திரும்பி வரும்போது, அடுப்பின் மேல் வைத்திருந்த டீ ஆறிப்போயிருக்கும். சில நேரங்களில் அதைக் குடிப்பான். சில நேரங்களில் நேரமில்லாமல் அப்படியே வைத்துவிட்டுப் போய்விடுவான்.
அதைப் பற்றியெல்லாம் அவன் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்வதில்லை.
அவனுக்காகக் காத்திருக்கும் வேலைகள் அவனைவிட அவசரமானவை.
வீட்டைத் தாண்டி வயல்வெளிக்குச் சென்றவன், முதலில் கிணற்றடியில் இருந்த மோட்டாரை இயக்கினான்.
செங்கமலப்பட்டியின் வயல்வெளி மெதுவாக விழித்துக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ ஒரு சேவல் கூவியது. பறவைகளின் சத்தம் காற்றோடு கலந்து கேட்டது.
நெல் வயலுக்குள் தண்ணீர் மெல்ல நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.
ஒரு இடத்தில் வரப்பில் நண்டு வளை போட்டு ஓட்டை ஏற்படுத்தியிருந்தது. தண்ணீர் அந்த வழியாக வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.
“அடடா… இதையும் இப்பவே கவனிக்காம விட்டிருந்தா பாதி தண்ணி போயிருக்கும்!”
துண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு சேற்றில் இறங்கினான். கைகளால் மண்ணை அள்ளி ஓட்டையை அடைத்தான்.
அவனுடைய கால்கள் சேற்றுக்குள் புதைந்திருந்தன. சட்டையின் கீழ்ப்பகுதி நனைந்திருந்தது. ஆனாலும் வேலையை முடித்த பிறகுதான் நிமிர்ந்தான்.
விவசாயம் அவனுக்குப் புத்தகத்தில் படித்த பாடமல்ல. மண்ணோடு வாழ்ந்து, மண்ணிடமே கற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கைப் பாடம்.
கிணற்றுச் சுவரில் அமர்ந்து இடுப்பில் செருகியிருந்த சிறிய நோட்டை எடுத்தான்.
அதன் அட்டையின் ஓரங்கள் கிழிந்திருந்தன. நடுவில் நூல் கட்டப்பட்டிருந்தது. பல வருடங்களாக அவனுடைய வரவு செலவுகளுக்கு அதுதான் சாட்சி.
நேற்றைய கணக்கைத் திறந்தான்.
பால் வரவு – 240.
புண்ணாக்கு – 180.
கவிதா பேருந்து அட்டை – 500.
எழுத்துகள் கொஞ்சம் கோணலாக இருந்தாலும் கணக்கில் ஒரு பைசாகூடத் தவறாது.
அந்த நோட்டில் அவன் எழுதாத ஒரே கணக்கு, தனக்காகச் செலவழித்த தொகைதான்.
ஏனென்றால் அப்படி ஒரு செலவு அவனுடைய வாழ்க்கையில் பெரிதாக இருந்ததில்லை.
அந்த நேரத்தில் சாலையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் பிள்ளைகள் புத்தகப் பைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு சிரித்தபடி சென்றார்கள்.
முத்துவின் பார்வை அவர்களிடம் நின்றது.
ஒரு சிறுமியின் தோளில் தொங்கிய நீல நிறப் பை அவனுக்குப் பழைய நினைவைக் கொண்டுவந்தது. அதே மாதிரியான பையைத்தான் கவிதா சிறுமியாக இருந்தபோது வாங்கிக்கொடுத்திருந்தான்.
அவள் முதல் நாள் பள்ளிக்குச் சென்றபோது, அந்தப் பையைத் தோளில் மாட்டிவிட்டு எவ்வளவு சந்தோஷமாகத் துள்ளிக்குதித்தாள்!
அந்த நினைவில் அவனுடைய உதடுகள் தானாகவே விரிந்தன.
அடுத்த நொடி, மனதின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த இன்னொரு ஆசை மெதுவாகத் தலைதூக்கியது.
‘நானும் இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சிருந்தா…’
அவ்வளவுதான்.
அதற்கு மேல் அந்த எண்ணத்தை வளர விடாமல் தலையை உதறிக்கொண்டான்.
படிப்பு அவனுக்கு எட்டாக்கனியாகிப் போனதற்குக் காரணம் அவனுடைய விருப்பமின்மையல்ல. வீட்டின் வறுமை. தந்தையின் உடல்நிலை. தம்பி, தங்கையின் எதிர்காலம்.
அவன் படிப்பை நிறுத்திய நாளிலிருந்து அந்த வீட்டின் தேவைகள் அவனுடைய தோளில் ஏறிக்கொண்டன.
“என்ன முத்து… இன்னைக்கும் எங்களுக்கெல்லாம் முன்னாடியே எந்திரிச்சாச்சா?”
பக்கத்து வயல்காரர் சின்னசாமியின் குரல் அவனை நினைவுகளிலிருந்து மீட்டது.
“எங்க வீட்டு மாடுகளுக்கு நான் எந்திரிக்கலைன்னா பசி தாங்காதே அண்ணே!”
“மாடுகளுக்கு மட்டுமில்லடா… உங்க வீட்டுக்கே நீதானே அலாரம்!”
சின்னசாமி சிரித்தபடி நகர்ந்தார்.
முத்துவும் சிரித்தான்.
ஆனால் அந்தச் சிரிப்பின் பின்னால் மறைந்திருந்த சின்ன வலியை அவனைத் தவிர வேறு யாரும் அறியவில்லை.
****
எட்டு மணியளவில் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, முற்றத்தில் வழக்கமான பரபரப்பு தொடங்கியிருந்தது.
திண்ணையில் கருப்பையா ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். அவ்வப்போது இருமிக்கொண்டிருந்தார்.
சமையலறையில் சிவகாமி தோசை வார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“அம்மா… என் துப்பட்டா எங்கம்மா?”
கல்லூரிக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக்கொண்டிருந்த கவிதாவின் குரல் வீட்டையே நிறைத்தது.
“கொடிக்கயிறுல காயுது பாரு!”
“அம்மா, அது இன்னும் காயலையே!”
“அப்புறம் என்னடி பண்றது? இன்னைக்கு ஒரு நாள் வேற போட்டுட்டுப் போ!”
அவர்களின் பேச்சைக் கேட்டபடி உள்ளே வந்த முத்து, கொடியில் கிடந்த துப்பட்டாவை எடுத்தான். ஈரம் கொஞ்சம் இருந்தாலும் அதைத் துணியால் துடைத்துக் கவிதாவிடம் கொடுத்தான்.
“இந்தா… கொஞ்சம் ஈரம்தான். வழியில காய்ஞ்சிடும்.”
“தேங்க்ஸ் அண்ணா!”
அதை வாங்கிக்கொண்டவள், கண்ணாடி முன் நின்றபடியே மீண்டும் பேசினாள்.
“அண்ணா, வர்றப்ப எனக்கு ஒரு பேனா வாங்கிட்டு வா. நீல நிற ஜெல் பேனா. மறந்துடாத!”
“சரிடா.”
“சரின்னு மட்டும் சொல்லாத. கண்டிப்பா வாங்கிட்டு வா!”
அவள் சிரித்தபடி அறைக்குள் சென்றுவிட்டாள்.
முத்து அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.
தங்கை கேட்ட ஒரு பேனாவைக்கூட வாங்கிக்கொடுக்க முடியாத அளவுக்கு அவன் வாழ்க்கை மோசமாக இல்லை. ஆனால் காலையிலிருந்து சாப்பிடாமல் வயலில் வேலை பார்த்துவிட்டு வந்திருக்கிறான் என்பது மட்டும் அவளுடைய கவனத்துக்கு வரவில்லை.
அவள் கெட்டவள் அல்ல. அவளுடைய உலகம் அவ்வளவுதான்.
“அப்பா… மருந்து சாப்பிட்டீங்களா?”
கருப்பையாவை நெருங்கிக் கேட்டான்.
“அந்த டப்பாவுல ஒண்ணும் இல்ல.”
“என்னப்பா சொல்றீங்க?”
“நேத்தே தீர்ந்துடுச்சு. நீ வயல்ல இருந்தே… சொல்ல வேண்டாம்னு விட்டுட்டேன்.”
முத்து உடனே மருந்து டப்பாவை எடுத்துப் பார்த்தான். காலியாக இருந்தது.
அவன் முகம் சற்றே மாறியது.
“ஏம்ப்பா… நேத்தே சொல்லியிருக்கலாம்ல?”
“எல்லாத்தையும் உன்னையே பார்த்துக்கச் சொல்ல முடியுமா? உனக்குத்தான் ஆயிரம் வேலை இருக்கே!”
கருப்பையாவின் குரலில் இருந்த கோபத்தைவிட, அதன் பின்னால் மறைந்திருந்த இயலாமையை முத்து நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தான்.
“அதுக்கென்னப்பா… நான் வாங்கிட்டு வந்துடறேன். இனிமேல் தீர்றதுக்கு முன்னாடியே சொல்லுங்க.”
“சரி… சரி…”
அவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்.
முத்து எதுவும் பேசவில்லை.
அவருடைய மருந்து தீர்ந்துவிட்டதற்குத் தான்தான் காரணம் என்பதுபோல் மனதுக்குள் குற்ற உணர்வு தோன்றியது.
“முத்து… சாப்பிட்டுட்டுப் போடா.”
சிவகாமி இரண்டு தோசைகளைத் தட்டில் வைத்தாள்.
அவன் அவசரமாக இரண்டு கவளங்களை வாயில் போட்டுக்கொண்டிருந்தபோது வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.
“கருப்பையா அண்ணே! வீட்டுல இருக்கீங்களா?”
தரகர் சுப்பையா கையில் பழைய பையுடன் உள்ளே வந்தார்.
“வாங்க சுப்பையா அண்ணே!”
“நல்ல சேதி கொண்டு வந்திருக்கேன். உங்க வீட்டுக்கு ஒரு நல்ல சம்பந்தம் பேசலாம்னு வந்திருக்கேன்!”
சிவகாமியின் முகம் சட்டென்று மலர்ந்தது.
முத்துவின் கையிலிருந்த தோசை அப்படியே நின்றது.
“பூவளூர்ல ஒரு பொண்ணு. நல்ல குடும்பம். படிச்ச பொண்ணு. அரசாங்க வேலையில இருக்காளாம். குடும்பமும் நல்ல வசதியான குடும்பம். ஜாதகம்கூடப் பொருந்தி வருது.”
சிவகாமியின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மின்னின.
“அப்படியா அண்ணே! முத்து… இங்க வாடா. உனக்குத்தான் பேசுறாங்க!”
“அம்மா… இப்போ அதெல்லாம் வேண்டாம்மா.”
“என்னடா வேண்டாம்னு சொல்ற? உனக்கு முப்பது வயசாகுது. இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இப்படியே இருப்ப?”
கருப்பையாவும் அவனைப் பார்த்தார்.
“உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்கணும்னு எங்களுக்கும் ஆசை இருக்காதா?”
முத்து தட்டிலிருந்த தோசையைப் பார்த்தான்.
“அப்பா… கவிதாவோட படிப்பு முடியட்டும். அரவிந்தனும் இப்பதான் வேலையில செட்டில் ஆகுறான். வீட்டுல இருக்கிற கடனையும் அடைக்கணும். இதெல்லாம் முடிஞ்சதும் பார்த்துக்கலாம்.”
அவன் சொன்னது புதிதல்ல.
கடந்த பத்து வருடங்களாக அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அதே பதில்.
“எல்லாம் முடிஞ்சதும் பார்த்துக்கலாம்னு சொல்லியே பத்து வருஷம் ஓடிடுச்சு முத்து!” என்று சுப்பையா சிரித்தார்.
அது கேலியாகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தையில்லை. ஆனாலும் முத்துவின் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று மெதுவாக அழுத்தியது.
அவனுக்கும் திருமணம் செய்துகொள்ள ஆசை இல்லாமலா இருக்கும்?
ஒரு நாள் வேலை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வரும்போது, தனக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு முகம் இருக்க வேண்டும் என்று அவனும் நினைத்திருக்கிறான்.
சோர்வாக இருக்கும்போது, “என்னங்க… சாப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்க ஒரு குரல் வேண்டும் என்று அவனும் ஆசைப்பட்டிருக்கிறான்.
ஆனால் அந்த ஆசைகளுக்கு முன்னால் வீட்டின் தேவைகள் வரிசையாக நின்றுவிடுகின்றன.
அவன் ஆசைகள் மட்டும் எப்போதும் கடைசி வரிசையில்தான்.
“சரி… அது கிடக்கட்டும். இன்னைக்கு டவுனுக்குப் போறப்ப கவிதாவுக்குக் கல்லூரிக் கட்டணத்துக்குப் பணம் கட்டிட்டு வந்துடு. நாளைக்குக் கடைசித் தேதியாம். மறந்துடாத!”
சிவகாமி இயல்பாகச் சொன்னாள்.
“சரிம்மா.”
“இந்த ஜாதகத்தையாவது வாங்கி வெச்சுக்கோடா. பார்த்தா என்ன?”
சுப்பையா நீட்டிய ஜாதகத்தையும் புகைப்படத்தையும் முத்து வாங்குவதற்குள், சிவகாமியே அதை வாங்கி அவனுடைய சட்டைப் பையில் வைத்துவிட்டாள்.
“பார்க்கத்தானே சொல்றோம். இப்பவே கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்லலையே!”
அவன் அமைதியாக எழுந்து கை கழுவினான்.
தட்டில் இரண்டு தோசைகள் அப்படியே மீதமிருந்தன.
அதை யாரும் கவனிக்கவில்லை.
****
பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றபோது வெயில் மெதுவாக ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
சட்டைப் பையில் இருந்த புகைப்படம் அவனுக்கு ஏதோ உறுத்தலைக் கொடுத்தது.
எடுத்துப் பார்க்கலாமா என்று ஒருமுறை நினைத்தான்.
பிறகு வேண்டாமென்று விட்டுவிட்டான்.
பார்த்தால் மனதில் ஏதாவது ஆசை முளைத்துவிடுமோ என்ற தயக்கம்.
அந்த ஆசையை நிறைவேற்றும் அளவுக்கு அவனிடம் பணமோ, நேரமோ இருக்கிறதா என்ற கேள்வி வேறு.
அப்போது கைப்பேசி அதிர்ந்தது.
அரவிந்தனிடமிருந்து செய்தி வந்திருந்தது.
“அண்ணா, இந்தச் சனிக்கிழமை வீட்டுக்கு வர்றேன்.. அப்புறம் ஒரு சின்ன விஷயம் பேசணும். நேர்ல சொல்றேன்.”
செய்தியைப் படித்ததும் முத்துவின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.
தம்பி வீட்டுக்கு வருகிறான் என்ற மகிழ்ச்சி அவனுக்கு.
அடுத்த நொடியே, அந்தச் செய்தியில் இருந்த ‘சின்ன விஷயம்’ என்ற வார்த்தை அவனுக்குள் ஒரு கணக்கைத் தொடங்கியது.
எதற்காகப் பணம் கேட்கப் போகிறானோ?
அவன் உடனே அந்த எண்ணத்தை ஒதுக்கிவிட்டான்.
‘பாவம்… வேலைக்குப் போய் எவ்வளவு கஷ்டப்படுறானோ! கேட்டா கொடுக்க வேண்டியதுதானே!’
பேருந்து வந்ததும் ஏறி ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்தான்.
டவுனில் இறங்கியதும் முதலில் மருந்துக் கடைக்குச் சென்றான்.
“கருப்பையா அய்யாவுக்கா, முத்து?”
“ஆமாண்ணே. நேத்து மாத்திரை தீர்ந்துடுச்சு.”
“இதே மாத்திரைதான். கணக்குல எழுதவா?”
“வேண்டாம்ணே. காசு தர்றேன்.”
மடித்து வைத்திருந்த நோட்டுகளை எடுத்துக் கொடுத்தான்.
மீதிச் சில்லறையை வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தபோது எதிர்க்கடையில் தொங்கியிருந்த விளம்பரப் பலகை அவன் கவனத்தை ஈர்த்தது.
சொட்டுநீர்ப் பாசனக் குழாய்கள் – சிறப்புத் தள்ளுபடி!
அவன் அங்கேயே ஒரு கணம் நின்றான்.
அந்தக் குழாய்களை வாங்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய நீண்ட நாள் ஆசை. தண்ணீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்த முடியும். வயலுக்கும் நல்லது. உழைப்பும் கொஞ்சம் குறையும்.
ஒவ்வொரு வருடமும் அதற்காகப் பணம் சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைப்பான்.
ஒவ்வொரு வருடமும் ஏதாவது ஒரு குடும்பச் செலவு வந்து அந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்.
இந்த வருடமாவது வாங்கிவிட வேண்டும் என்று மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டவன், கடைப் பலகையிலிருந்து பார்வையை விலக்கினான்.
பிறகு கல்லூரிக்குச் சென்று கவிதாவின் கட்டணத்தைச் செலுத்தினான்.
ரசீதைப் பத்திரமாக மடித்து வைத்துக்கொண்டான்.
வீடு திரும்பும் பேருந்தில் அவனுடைய பைகளில் மருந்து, கல்லூரிக் கட்டண ரசீது, தரகர் கொடுத்த புகைப்படம் எனப் பல பொருட்கள் இருந்தன.
ஆனால் அவனுக்காக அவன் வாங்கிக்கொண்டது மட்டும் எதுவுமில்லை.
****
மாலையில் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது திண்ணையில் பாக்கியம் அத்தை அமர்ந்திருந்தாள்.
சிவகாமி அவளிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
“என் மூத்தவன் இருக்கும்போது எனக்கென்ன கவலை, பாக்கியம்? நம்ம வீட்டுத் தூண் அவன்தான்!”
அந்த வார்த்தைகள் முத்துவின் காதில் விழுந்தன.
அவன் மனதுக்குள் ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி பரவியது.
தாய் தன்னைப் புரிந்துகொள்கிறாள். தன் உழைப்பை மதிக்கிறாள் என்று நினைத்தான்.
அந்த மகிழ்ச்சி சில நொடிகள்கூட நீடிக்கவில்லை.
“முத்து… வந்துட்டியா? இந்தக் குடத்தை எடுத்துட்டுப் போய் கிணத்துல தண்ணி கொண்டு வா. அத்தைக்கு டீ போடணும்!”
“சரிம்மா.”
அவன் குடத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
அவனுடைய முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
செல்லும் வழியில் தந்தையின் அருகில் நின்று, வாங்கி வந்த மருந்துகளை அவர் கையில் கொடுத்தான்.
“அப்பா… இதோ உங்க மாத்திரை. சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு மறக்காம போட்டுக்கோங்க.”
“சரி… வெச்சுட்டுப் போ.”
அவ்வளவுதான்.
நன்றி என்ற வார்த்தைகூட இல்லை.
ஆனால் முத்து நகர்ந்த பிறகு, கருப்பையா அந்த மருந்து அட்டையைச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்.
மகன் காலையிலிருந்து எத்தனை வேலைகளைச் செய்திருப்பான் என்பது அவருக்குத் தெரியாததல்ல.
ஆனால் அதைச் சொல்லிப் பாராட்டத் தெரியாத மனிதராக அவர் இருந்தார்.
அதைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு முத்துவுக்கு அனுபவம் இருந்தது.
****
இரவு உணவு முடிந்து வீடு மெல்ல அமைதியானது.
ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான அறைகளுக்குள் சென்றுவிட்டார்கள்.
முத்து மட்டும் முற்றத்தில் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
வானத்தில் நிலவு பாதியாகத் தெரிந்தது. காற்றில் மரங்களின் இலைகள் மெதுவாக அசைந்தன.
சட்டைப் பையிலிருந்த புகைப்படத்தை எடுத்தான்.
அதில் ஒரு பெண் புன்னகையுடன் நின்றிருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தை ஒருமுறை பார்த்தான்.
அவள் பெயர் என்னவாக இருக்கும்? அவளுக்குப் பிடித்தது என்னவாக இருக்கும்? தன்னைப் பற்றி அவளிடம் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள்?
அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால் அவள் வாழ்க்கைக்குள் வந்தால், தன்னுடைய குடும்பத்தைப் புரிந்துகொள்வாளா என்ற கேள்வி மட்டும் மனதுக்குள் எழுந்தது.
அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்காமல் புகைப்படத்தை மீண்டும் மடித்து வைத்தான்.
பிறகு பாயை விரித்துப் படுத்தான்.
கூரையின் ஓர் ஓட்டையிலிருந்து தெரிந்த வானத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தான்.
சுப்பையா சொன்ன வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தன.
‘பத்து வருஷம் ஓடிடுச்சு முத்து!’
உண்மைதான்.
பத்து வருடங்கள் ஓடிவிட்டன.
தம்பியின் படிப்பு, தங்கையின் படிப்பு, தந்தையின் உடல்நிலை, வீட்டுக் கடன், வயல் வேலை என்று ஒவ்வொன்றாக அவன் வாழ்க்கையை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.
அவனுக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை நினைத்துப் பார்க்கக்கூட அவனுக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை.
தனக்கும் ஒரு துணை வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் இல்லாமல் இல்லை.
ஆனால் அந்த ஆசையை யாரிடம் சொல்வது? சொன்னாலும் யார் புரிந்துகொள்வார்கள்?
அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
நாளை மீண்டும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்தாக வேண்டும்.
அவனுடைய வாழ்க்கை வழக்கம்போலத் தொடரும்.
அந்த வீட்டில் எல்லோருடைய தேவைகளுக்கும் ஒரு இடம் இருந்தது.
ஆனால் முத்துக்கருப்பனின் ஆசைகளுக்கு மட்டும் இன்னும் இடம் கிடைக்கவில்லை.
அவன் சுமந்த உறவுகளின் கணக்கில், அவனுக்கான பக்கம் மட்டும் வெறுமையாகவே இருந்தது.