இரண்டு வாரங்கள் ஓடிவிட்டன.
அந்த வீட்டில் பெரிதாக எந்த மாற்றமும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. ஆனால், சில சின்னச் சின்ன மாற்றங்கள் அமைதியாகத் தங்கள் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.
இப்போது இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு முத்து வீடு திரும்பும்போது, சமையலறையில் அவனுக்காக ஒரு தட்டு காத்திருக்கும். அதன் அருகில் ஒரு ஸ்டூலும், அதில் அமர்ந்தபடி அவனுக்காகக் காத்திருக்கும் தாரணியும் இருப்பாள். யாரும் அதைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேசுவதில்லை. வள்ளியம்மாள் மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மனதுக்குள் புன்னகைத்துக்கொள்வார்.
முத்துவுக்கும் அந்தப் பழக்கம் மெல்லப் பிடித்திருந்தது. ஆனாலும், தனக்காக ஒருவர் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வதை ஏற்றுக்கொள்வது அவனுக்குச் சுலபமாக இருக்கவில்லை.
இதுவரை மற்றவர்களுக்காக ஓடியவனுக்குத் தனக்காக யாராவது ஓடும்போது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. அதனால், அவனுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழியில் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினான். தாரணிக்காகச் சிறு சிறு உதவிகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தான்.
ஒருநாள் காலையில் அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பிய தாரணி, தன் கைப்பையைத் தூக்கியபோது அதன் தோள் வார் அறுந்து தொங்குவதைக் கவனித்தாள்.
“ஐயோ! போன வாரமே அறுந்திருந்துச்சு. இன்னிக்கு முழுசா வந்துடுச்சு,” என்று சலித்துக்கொண்டாள்.
அவளிடமிருந்து பையை வாங்கிய முத்து எதுவும் பேசாமல் வெளியே சென்றான். குளித்துவிட்டு வந்த தாரணி, பையைப் பார்த்ததும் வியந்துபோனாள். அறுந்திருந்த வார் அழகாகத் தைக்கப்பட்டிருந்தது. அடிப்பகுதியிலும் ஒரு தோல் துண்டை வைத்து வலுப்படுத்தியிருந்தான்.
“இது இனிமேல் அறுக்காது,” என்றான் முத்து.
“இதை எங்க கத்துக்கிட்டீங்க?”
“செருப்பு தைக்கிற ராமு அண்ணன் கிட்ட சின்ன வயசுல உட்கார்ந்து பார்த்திருக்கேன்.”
அவன் அதைச் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், தாரணி அந்தத் தையலை வியப்புடன் தடவிப் பார்த்தாள்.
அடுத்த சில நாட்களில் அவளுடைய குடையின் கம்பி வளைந்தபோது அதைச் சரிசெய்து வைத்தான். குடையில் இருந்த சிறிய ஓட்டையையும் ஒட்டியிருந்தான். மறுநாள் காலை அவளுடைய பையின் அருகில் குடை தயாராக இருந்தது.
அன்று அலுவலகத்தில் சக ஊழியர் ஒருவர் அவளுடைய பையைப் பார்த்து,
“தாரணி, இந்தப் பை அடிப்பகுதி ரொம்ப வலுவா இருக்கு. புதுசா வாங்கினியா?” என்று கேட்டார்.
தாரணி புன்னகைத்தாள்.
“இல்லை. என் கணவர் தைத்துக் கொடுத்தது.”
அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது அவளுடைய குரலில் கலந்திருந்த பெருமையை அவளே உணர்ந்தாள்.
மற்றொரு புதிய பழக்கமும் முத்துவிடம் உருவாகியிருந்தது. காலை அவள் பேருந்து நிறுத்தத்திற்குச் செல்லும்போது, அவனும் உடன் நடந்து வர ஆரம்பித்தான்.
“நீங்க ஏன் தினமும் வர்றீங்க? உங்களுக்கு வயல்ல வேலை இருக்கே!” என்று ஒருநாள் கேட்டாள்.
“வழியில சின்னசாமி வயலுக்குப் போகணும். அதான்,” என்றான்.
அவன் சொன்ன காரணம் உண்மையா, இல்லையா என்று தாரணிக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் முகத்தில் தெரிந்த தயக்கத்தைப் பார்த்து அவள் சிரித்துக்கொண்டாள்.
“சரி, அப்படியே இருக்கட்டும்.”
அவன் செய்யும் உதவிகள் எதுவும் பெரிய விஷயங்களாக இருக்கவில்லை. ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றிலும் அவளுக்கான அக்கறை நிறைந்திருந்தது. அவள் வளர்ந்த வீட்டில் அன்பு வார்த்தைகளாக வெளிப்பட்டது. இந்த வீட்டில் முத்துவின் அன்பு செயல்களாக வெளிப்பட்டது.
ஒருநாள் இரவு உணவின்போது தாரணி தலையைத் தடவிக்கொண்டிருந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டான் முத்து.
“கொஞ்சம் தலைவலி. அலுவலகத்துல நாள் முழுக்கக் கணினி முன்னாடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.”
“எனக்கு இப்படி வந்தா இஞ்சி டீ குடிச்சா சரியாகும். அம்மா அப்பப்போ போட்டுத் தருவாங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு வேறு பேச்சுக்குச் சென்றாள்.
முத்து அதற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் மறுநாள் மாலை அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பிய தாரணி, வாசலில் அவனைக் கண்டதும் ஆச்சரியப்பட்டாள். அவன் கையில் ஒரு சிறிய எவர்சில்வர் டம்ளர் இருந்தது. அதிலிருந்து ஆவி எழுந்துகொண்டிருந்தது.
“இஞ்சி டீ,” என்றான் சற்றுத் தயக்கத்துடன். “நேத்து சொன்னீங்களே… அதான் நானே செஞ்சேன்.”
தாரணி டம்ளரை வாங்கிக் குடித்தாள். இஞ்சியின் காரம் கொஞ்சம் அதிகமாகவும், வெல்லத்தின் இனிப்பு சரியான அளவிலும் இருந்தது.
“இஞ்சியை கொஞ்சம் அதிகமா போட்டிருக்கீங்க,” என்றாள் சிரித்தபடி.
“அப்படியா? அளவு எதுவும் போடல. கண்ணால பார்த்துத்தான் போட்டேன்.”
“நல்லா இருக்கு. உண்மையா!”
அவள் சொன்னதைக் கேட்ட முத்துவின் முகத்தில் திருப்தி தெரிந்தது.
சமையலறையிலிருந்து முத்துவும் தாரணியும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த சிவகாமியின் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது. அதே நேரத்தில், மனதின் ஓரத்தில் சொல்லத் தெரியாத சிறு நெருடலும் எழுந்தது.
இத்தனை வருடங்களில் முத்து தனக்காக ஒருமுறைகூட இப்படி டீ போட்டுக் கொடுத்ததில்லை. அவளும் அதை எதிர்பார்த்ததில்லை. அவன் எப்போதும் குடும்பத்தினருக்காகச் செய்வதிலேயே மகிழ்ச்சியடைந்தவன். அவனுடைய அன்பை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, அவனுக்காகத் திரும்ப என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அவள் ஒருபோதும் யோசித்ததில்லை. இன்று தாரணிக்காக அவன் காட்டும் அக்கறையைப் பார்த்தபோதுதான், அவன் மனதில் இத்தனை ஆசைகளும் உணர்வுகளும் இருப்பதை சிவகாமியால் உணர முடிந்தது.
அந்த வார இறுதியில் பால் கணக்குகளை முடிக்கவும், மருந்துகள் வாங்கவும் முத்து டவுனுக்குச் சென்றான். ஆனால் அவன் மனதில் இன்னொரு ஆசையும் இருந்தது. தாரணிக்கு ஏதாவது வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.
திருமணத்தின்போது அவளுக்காகப் பெரிதாக எதையும் வாங்க முடியாமல், மல்லிகைச் செடியை மட்டும் கொடுத்தது அவனுக்கு இன்னும் மனதில் உறுத்திக்கொண்டிருந்தது.
டவுனில் இருந்த பெரிய ஜவுளிக்கடையின் முன் சிறிது நேரம் நின்றான். கண்ணாடிக்குள் வண்ண வண்ணப் புடவைகள் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.
உள்ளே செல்லலாமா என்று தயங்கினான். வாசலில் நின்ற பணியாளர், “வாங்க சார்!” என்று அழைத்ததும், தன் காலில் இருந்த தைத்துப் போட்ட பழைய செருப்பையும், சட்டையையும் பார்த்தான். அந்தக் கடைக்குள் நுழையவே அவனுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது.
அங்கிருந்து நகர்ந்து நகைக்கடையின் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தான். சிறிய காதணியின் விலையைப் பார்த்ததும் மனதுக்குள் கணக்கு ஓடியது.
இந்தப் பணத்துல கவிதாவோட ஸ்கூட்டி முன்பணத்துக்கு பாதி கட்டிடலாம்.
அவ்வளவுதான். அவனுடைய ஆசை அங்கேயே நின்றுவிட்டது.
குடும்பச் செலவுகள், கடன் தவணைகள், தங்கையின் படிப்புச் செலவு என எல்லாமே அவன் மனதில் வரிசையாக வந்து நின்றன.
பிறகு பார்த்துக்கலாம்.
பல வருடங்களாக அவன் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அதே வார்த்தை.
பேருந்து நிறுத்தத்திற்குத் திரும்பியபோது, அங்கே ஒரு மூதாட்டி மல்லிகைப் பூக்களை விற்றுக்கொண்டிருந்தார். பூவின் மணம் அவனைச் சட்டென்று நிறுத்தியது.
தாரணி தன் மல்லிகைச் செடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காட்சி நினைவுக்கு வந்தது.
“தம்பி, பூ வேணுமா? ஒரு முழம் பத்து ரூபா,” என்றார் மூதாட்டி.
“ஒரு முழம் கொடுங்க… இல்ல, ரெண்டு முழம் கொடுங்க,” என்றான் முத்து.
“வீட்டுக்காரிக்கா?” என்று மூதாட்டி சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார்.
முத்துவின் முகம் லேசாகச் சிவந்தது.
“ஆமா,” என்றான்.
பூவை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பியபோது எதிரே வந்த சின்னசாமி அவனைப் பார்த்துவிட்டான்.
“ஏய் முத்து! கையில மல்லிகைப் பூவா? என்னடா விசேஷம்?”
“சும்மா இருடா!”
“அடடா! நம்ம முத்து காதல்ல விழுந்துட்டானே!” என்று அவன் சத்தமாகச் சிரிக்க, முத்து வெட்கத்தில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
மாலை வீட்டிற்கு வந்தபோது தாரணி திண்ணையில் அமர்ந்து குறிப்பேட்டில் ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அருகில் சென்ற முத்து, சட்டைப் பையிலிருந்து மல்லிகைப் பூவை எடுத்து நீட்டினான்.
“இது… உங்களுக்கு.”
தாரணி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் நீட்டிய பூவைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் மலர்ந்தது.
அவள் அந்தப் பூவைத் தன் கூந்தலில் சூடிக்கொண்டாள்.
“நல்லா இருக்கா?” என்று கேட்டாள்.
முத்து அவளை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு,
“ரொம்ப நல்லா இருக்கு,” என்றான் தடுமாறியபடி.
அவளுடைய சிரிப்பைப் பார்த்ததும் அவனுக்கும் சிரிப்பு வந்தது.
“நீங்க வேற ஏதாவது வாங்கணும்னு நினைச்சீங்களா?” என்று கேட்டாள் தாரணி.
முத்து தயங்கினான். பிறகு மறைக்காமல் சொன்னான்.
“ஆமா. ஆனா என்ன வாங்குறதுன்னு தெரியல. அந்தக் கடைக்குள்ள போகவே தயக்கமா இருந்துச்சு.”
அவன் சொன்னதைக் கேட்டு தாரணி கேலி செய்யவில்லை. அவன் கையை மெதுவாகப் பிடித்தாள்.
“அடுத்த தடவை நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து போவோம். நீங்க உள்ளே வராட்டா நானே கையைப் பிடிச்சு கூட்டிட்டுப் போறேன்.”
முத்து சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் வெட்கமும் நிம்மதியும் கலந்திருந்தன.
இரவு உணவின்போது தாரணியின் கூந்தலில் இருந்த மல்லிகையைக் கவனித்த கவிதா,
“அண்ணி! இன்னிக்கு பூவெல்லாம் வச்சிருக்கீங்க. யாரு வாங்கிக் கொடுத்தது?” என்று கேட்டாள்.
தாரணி முத்துவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
“அண்ணா வாங்கிக் கொடுத்தாரா?” என்று கவிதா ஆச்சரியப்பட்டாள். பிறகு சிரித்தபடியே,
“சரி அண்ணா, நாளைக்கு என்னோட பேருந்து அட்டையைப் புதுப்பிக்கணும். நூற்றைம்பது ரூபாய் வேணும்,” என்றாள்.
“சரிம்மா,” என்று வழக்கம்போலச் சிரித்தான் முத்து.
வள்ளியம்மாள் மட்டும் தன் தட்டைக் கீழே வைத்துவிட்டு தாரணியைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தார்.
அன்றிரவு தாரணி ஜன்னலருகே நின்று கூந்தலில் இருந்த மல்லிகையின் மணத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னால் முத்து கணக்கு நோட்டைத் திறந்து அன்றைய செலவுகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.
கடைசி வரியில்,
மல்லிகை — 20 ரூபாய்.
என்று எழுதியவன், அதற்குப் பக்கத்தில் சிறிது யோசித்துவிட்டு,
எனக்காக.
என்றும் சேர்த்தான்.
அந்த இரண்டு வார்த்தைகளையும் நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பல வருடங்களாக மற்றவர்களுக்காக மட்டுமே கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்த அவனுடைய வாழ்க்கையில், தனக்காக என்று ஒதுக்கிய முதல் செலவு அது.
தொடரும்…
