அந்த வாரம் வயலில் உளுந்து அறுவடை நடந்துகொண்டிருந்தது. விடியற்காலை நான்கு மணிக்கே எழுந்து வயலுக்குச் செல்லும் முத்து, ஆட்களை வைத்து அறுவடை செய்து, மாலை ஆறு மணி வரை உளுந்துச் செடிகளைக் களத்தில் குவித்தான். இரவு வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் ஓய்வில்லை. மாடுகளுக்குத் தீவனம் வைத்துவிட்டு, மோட்டாரை அணைப்பதற்காக மீண்டும் கிணற்றடிக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
தொடர்ந்து மூன்று நாட்களாக நான்கு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாகவே தூங்கியிருந்தான். கண்கள் சிவந்திருந்தன. நடையிலும் சோர்வு தெரிந்தது.
இதைத் தாரணி கவனிக்காமல் இல்லை.
அன்று இரவு அவன் சாப்பிடும்போது அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். ஒவ்வொரு கவளத்தையும் மெதுவாக மென்று கொண்டிருந்தவன், ஒருகட்டத்தில் தூக்கத்தில் தலை சாய்ந்தான்.
“என்னங்க…” என்று அவள் மெதுவாக அவன் கையைத் தொட்டாள்.
“ம்…”
“போய்த் தூங்குங்க.”
“காலைல நாலு மணிக்கு எழுந்திருக்கணும்.”
“இன்னும் ஆறு மணி நேரம் இருக்கு. போங்க.”
அவள் சொன்னதைக் கேட்டு முத்து சிரித்தான். சாப்பிட்டு முடித்ததும் அறைக்குச் சென்றான்.
அன்று இரவு பதினொன்றரை மணிக்குத் தலையணையில் தலை வைத்தவன், அடுத்த நொடியே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் சென்றுவிட்டான். அவன் முகத்தில் தெரிந்த களைப்பைப் பார்த்த தாரணி, மெல்ல விளக்கை அணைத்துவிட்டு அருகில் படுத்தாள்.
ஆனால் அந்த நிம்மதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை.
நள்ளிரவு பன்னிரண்டரை மணிக்கு முத்துவின் கைப்பேசி அதிர்ந்தது.
அந்தச் சத்தத்தில் தாரணி கண் விழித்தாள். திரையில் ஒளிர்ந்த பெயரைப் பார்த்துவிட்டு முத்துவைத் தொட்டாள்.
“உங்க தம்பி அரவிந்தன் கூப்பிடுறாரு.”
அடுத்த நொடியே முத்து எழுந்து அமர்ந்தான்.
“என்னடா ஆச்சு?”
“அண்ணா! நான் மதுரை பஸ் ஸ்டாண்ட்ல இருக்கேன். ஃப்ரெண்டோட கல்யாணத்துக்கு வந்தேன். கடைசிப் பஸ் போயிடுச்சு. என்னை வந்து அழைச்சுட்டுப் போறியா?”
“இப்பவா? மதுரை இங்கிருந்து நாப்பத்தைந்து கிலோமீட்டர் இருக்குமே!”
“தெரியும்ண்ணா. டாக்ஸி கேட்டேன். ஆயிரத்தைநூறு ரூபாய் கேட்கிறான். ரொம்ப நேரமா இங்கதான் இருக்கேன். சித்தப்பா பைக்கை எடுத்துட்டு வந்துடு அண்ணா. ப்ளீஸ்!”
முத்து சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். அவன் கண்களில் இன்னும் தூக்கம் மிச்சமிருந்தது. ஆனால் அடுத்த நொடியே போர்வையை விலக்கிவிட்டு எழுந்தான்.
“சரிடா. அங்கேயே இரு. எங்கேயும் போகாத. வர்றேன்.”
அவன் சட்டையைத் தேடி எடுக்க, தாரணி விளக்கைப் போட்டாள்.
“எங்க போறீங்க?”
“அரவிந்தனை அழைச்சுட்டு வரணும்.”
“இப்பவா? இந்த நேரத்திலா?”
“அவன் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல தனியா இருக்கானே.”
“நீங்க மூணு நாளா சரியா தூங்கவே இல்லை. இப்ப இந்த நிலையில வண்டி ஓட்டிக்கிட்டுப் போறது ஆபத்து. அவர்கிட்ட பணம் இருக்கு. டாக்ஸி எடுத்துக்கச் சொல்லுங்க. இல்லன்னா ஏதாவது லாட்ஜ்ல தங்கிட்டு காலையில வரட்டும்.”
முத்து அவளைப் பார்த்தான்.
“அவன் என் தம்பிதானே,” என்றான் மெதுவாக.
அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் அவனுடைய மொத்த அன்பும் அடங்கியிருந்தது.
தாரணி அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் நின்றாள். அவன் தம்பிக்காகப் பதறுவது உண்மை. ஆனால் அந்த அன்பை மற்றவர்கள் எவ்வளவு எளிதாகத் தங்களுக்கான உரிமையாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் அவளுக்குள் வலியை ஏற்படுத்தியது.
“சரி… பாத்து ஓட்டுங்க. மெதுவா போங்க. போய்ச் சேர்ந்ததும் எனக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் கொடுங்க.”
“சரி,” என்றவன் அவள் தோளில் மெதுவாகக் கை வைத்தான்.
“கவலைப்படாதே.”
அதற்குப் பிறகு அவன் வெளியேறினான்.
முத்து மாணிக்கம் சித்தப்பாவின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான். தூக்கக் கலக்கத்துடன் கதவைத் திறந்த மாணிக்கம், அவனைப் பார்த்ததும் முகம் மாறினார்.
“என்னடா முத்து, இந்த நேரத்துல?”
“சித்தப்பா, அரவிந்தன் மதுரை பஸ் ஸ்டாண்ட்ல மாட்டிக்கிட்டான். உங்க பைக் வேணும்.”
மாணிக்கம் அவன் முகத்தையே பார்த்தார். சிவந்த கண்கள், சோர்ந்த முகம்… அவனுடைய நிலை அவருக்குப் புரிந்தது.
எதுவும் கேட்காமல் சாவியை எடுத்துக் கொடுத்தார். கூடவே தோளில் இருந்த கம்பளியையும் அவன் மீது போர்த்தினார்.
“பாத்துப் போடா. வேகமா ஓட்டாதே. ராத்திரி நேரம்.”
“சரிங்க சித்தப்பா.”
முத்து பைக்கைக் கிளப்பிக்கொண்டு இருளில் மறைந்தான்.
குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் அறைந்தது. தூக்கம் கண்களை அழுத்தியபோதெல்லாம் கன்னத்தில் தட்டிக்கொண்டு விழித்திருந்தான். சாலையின் இருபுறமும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. எங்கோ தூரத்தில் ஆந்தை அலறும் சத்தம் கேட்டது.
தாரணியின் வார்த்தைகள் அவன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.
அவர்கிட்ட பணம் இருக்கு…
அது உண்மைதான். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அரவிந்தன் தனியாகப் பேருந்து நிலையத்தில் நிற்கிறான் என்ற எண்ணமே அவனுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றியது.
மதுரை பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தபோது, ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த அரவிந்தன் அண்ணனைப் பார்த்ததும் எழுந்தான்.
“அண்ணா, ஏன் இவ்வளவு லேட்?”
முத்து சிரித்தான்.
“வழியில மாடு குறுக்க வந்துச்சுடா. வா, போகலாம்.”
அரவிந்தன் பின்னால் ஏறிக்கொண்டான். அதற்கு மேல் இருவருக்கும் பேசுவதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை.
வீட்டில் தாரணி மட்டும் உறங்காமல் காத்திருந்தாள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவளுக்குப் பெரிதாகத் தோன்றியது. முத்து போய் வருவதற்குள் எவ்வளவு நேரமாகும் என்று கணக்கிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்.
தூக்கம் வராததால் சமையலறைக்குச் சென்று இஞ்சி டீ தயாரித்தாள். அதை ஒரு தேநீர்க் குடுவையில் ஊற்றி வைத்துவிட்டு வந்தாள்.
அப்போது சிவகாமியின் அறையிலிருந்து இருமல் சத்தம் கேட்டது. தாரணி அறை வாசலுக்குச் சென்றாள்.
“என்னம்மா, இன்னும் தூங்கலையா?”
“யாரு, தாரணியா? என்னம்மா இந்த நேரத்துல?”
“அரவிந்தன் மதுரை பஸ் ஸ்டாண்ட்ல மாட்டிக்கிட்டாராம். அவரை அழைச்சுட்டு வர மாமா போயிருக்காரு.”
“அடடா! பாவம், தனியா நின்னிருப்பானேன்னு நினைச்சேன். நல்லவேளை, முத்து போய் கூட்டிட்டு வந்துட்டான். அவன் இருக்கிற வரைக்கும் நமக்கென்ன கவலை?”
சிவகாமியின் குரலில் மகனைப் பற்றிய பெருமையும் நிம்மதியும் நிறைந்திருந்தன.
தாரணி அமைதியாக நின்றாள்.
அவருக்கு ஓய்வு தேவையில்லையா அம்மா? அவருக்கும் தூக்கம் வராதா?
என்று கேட்கத் தோன்றியது. ஆனால் கேட்கவில்லை.
மணி மூன்றரை ஆனபோது வாசலில் பைக் சத்தம் கேட்டது. தாரணி வேகமாகச் சென்று கதவைத் திறந்தாள்.
முத்துவின் பின்னால் அமர்ந்திருந்த அரவிந்தன் கீழே இறங்கியதும்,
“ஹப்பா… வந்துட்டோம்!” என்று கொட்டாவி விட்டான்.
“அம்மா, நான் தூங்கப் போறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் சென்றுவிட்டான். அண்ணனைத் திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.
முத்து மட்டும் வாசலில் நின்றான். குளிரால் அவன் முகம் வெளிறியிருந்தது. கண்கள் மேலும் சிவந்திருந்தன.
தாரணி எதுவும் பேசாமல் தேநீர்க் குடுவையை அவனிடம் நீட்டினாள்.
“குடிங்க.”
அவன் வாங்கிக் குடித்தான்.
“நல்லா இருக்கு,” என்றான் களைப்பான குரலில்.
“இப்போ தூங்குங்க.”
“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நாலு மணி ஆகிடும். மாடு கறக்கணும்.”
“நான் கறக்கறேன்.”
“உனக்குத் தெரியாது.”
“கத்துக்கறேன்.”
அவளைப் பார்த்து முத்து மெல்லச் சிரித்தான்.
“பரவாயில்ல. ஒரு மணி நேரம் கண்ணை மூடிக்கிறேன்.”
அவன் திண்ணையில் அமர்ந்து சுவரில் சாய்ந்தான். சில நொடிகளிலேயே தூங்கிவிட்டான்.
தாரணி அவன் மீது போர்வையைப் போர்த்திவிட்டு அருகில் அமர்ந்தாள். அவனைத் தடுக்காமல் அனுப்பியது சரியா, தவறா என்று அவளுக்குள் கேள்விகள் எழுந்தன. ஆனால் அவன் மனதைப் புரிந்துகொண்டிருந்ததால், அவனைத் தடுத்திருக்கவும் அவளால் முடியவில்லை.
கிழக்கில் விடியல் மெல்லப் பரவத் தொடங்கியது. கோழிகள் கூவின. தூக்கத்தில் முத்து ஏதோ முணுமுணுத்தான்.
தூக்கத்திலும் அவன் மனம் குடும்பத்தினரின் தேவைகளையே கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தது.
தாரணி அவன் நெற்றியில் விழுந்திருந்த முடியை ஒதுக்கினாள்.
இந்த வீட்டில் எல்லோருக்காகவும் கணக்குப் போட ஒருத்தர் இருக்காரு. ஆனா இவருக்காகவும் கணக்குப் போட ஒருத்தர் வேண்டாமா?
முதல் கோழி கூவியதும் முத்து கண் விழித்தான். தன் மீது போர்வை இருப்பதையும், அருகில் தாரணி அமர்ந்திருப்பதையும் பார்த்து வியந்தான்.
“நீங்க தூங்கலையா?”
“நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கிட்டேன்,” என்றாள் அவனுடைய களைப்பை மறைத்தபடி.
அவன் அவளைச் சிறிது நேரம் பார்த்துவிட்டு எழுந்து தொழுவத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
சிறிது நேரத்தில் பால் கறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்த சிவகாமி வெளியே வந்து,
“முத்து, அரவிந்தன் அசந்து தூங்குறான். நீ சத்தம் போடாம வேலையை முடி,” என்றார்.
அரவிந்தன் நிம்மதியாகத் தூங்க வேண்டும் என்பதில் இருந்த அக்கறை, இரவு முழுவதும் தூங்காமல் அலைந்த முத்துவின் முகத்தில் தெரியாத களைப்பைக் கவனிக்க அவருக்கு இடமளிக்கவில்லை.
அதைப் பார்த்த தாரணி எதுவும் பேசவில்லை.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு முடிவு மட்டும் உறுதியாகிக்கொண்டிருந்தது.
இந்த வீட்டில் எல்லோருடைய தேவைகளுக்கும் இடமிருக்கிறது. எல்லோருடைய சோர்வுக்கும் ஆறுதல் இருக்கிறது. ஆனால் முத்துவின் தேவைகளும் சோர்வும் மட்டும் ஏன் யாருடைய கண்களுக்கும் தெரிவதில்லை?
அந்த அன்பின் கணக்கை எப்படியாவது மாற்ற வேண்டும்.
இந்த முறை, முத்துவுக்காக அவள் கணக்குப் போடப் போகிறாள்.
தொடரும்…
