அன்று மாலை அரவிந்தனின் நண்பர்கள் இருவரும் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கக் கிளம்பியிருந்தனர். வீட்டில் பெரியவர்கள் அவரவர் வேலைகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்க, அரவிந்தன் மட்டும் தண்ணீர் குடிப்பதற்காகச் சமையலறைக்கு வந்தான்.
அங்கே பாத்திரங்களை அடுக்கிக்கொண்டிருந்த தாரணியைப் பார்த்ததும், அவள் ஏதோ பேசப்போகிறாள் என்பதை அவளுடைய பார்வை உணர்த்தியது.
“அரவிந்தன்…” என்று அவள் அழைத்தாள்.
“சொல்லுங்க அண்ணி,” என்றவன், அவளுடைய முகத்தைக் கவனித்தான்.
அவனிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் நிறைய இருந்தன. குறிப்பாக, முத்துவைப் பற்றிப் பிறரிடம் அவன் பேசிய விதம். ஆனால் இப்போது அதைக் கேட்டால், அவன் உடனே தற்காத்துக்கொள்ளத் தொடங்கிவிடுவான் என்பது தாரணிக்குப் புரிந்தது.
அவனிடம் கேட்க நினைத்த கேள்விகளை அப்படியே மனதுக்குள் அடக்கிக்கொண்ட தாரணி, பேச்சை வேறு திசைக்குத் திருப்பினாள்.
“உங்க நண்பர்கள் ரெண்டு பேரும் நல்லவங்களா இருக்காங்க. ரோஹித் ரொம்ப இயல்பா பேசுறாரு,” என்றாள்.
அவள் எதிர்பார்த்ததுபோலவே அரவிந்தனின் முகத்தில் இருந்த தயக்கம் விலகியது.
“ஆமா அண்ணி. ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நல்லவங்க,” என்றவன், தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு எதுவும் நடக்காததுபோல் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
அவன் சென்ற பிறகும் தாரணி சிறிது நேரம் அதே இடத்தில் நின்றாள். சொல்ல நினைத்ததைச் சொல்ல முடியாத ஏமாற்றம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், இப்போதைக்கு அவசரப்பட வேண்டாம் என்று தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.
அன்றிரவு பன்னிரண்டு மணியைக் கடந்தும் அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அருகில் முத்து படுத்திருந்தான். அவனும் உறங்கவில்லை என்பதை அவனுடைய சீரற்ற மூச்சு உணர்த்தியது.
அவள் மெல்ல அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.
“தூங்கலையா?”
“இல்ல. நீயும் தூங்கலையா?”
“இல்ல.”
சிறிது நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் படுத்திருந்தனர். முத்துவின் மனதில் என்ன ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிய விரும்பிய தாரணி, தயக்கத்துடன் பேச்சைத் தொடங்கினாள்.
“இன்னிக்கு நடந்ததை நினைச்சுப் பார்த்தீங்களா?” என்றாள்.
“எதை?” என்று கேட்டான் முத்து.
“அரவிந்தன் அவனோட நண்பர்களுக்கு உங்களை அறிமுகப்படுத்தின விதத்தைத்தான் சொல்றேன்.”
முத்து சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு, “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல தாரணி. அவன் அவசரத்துல அப்படிச் சொல்லியிருப்பான். நண்பர்கள் முன்னாடி இருந்ததால கொஞ்சம் தயங்கியிருக்கலாம். அதுக்காக அவனைத் தப்பா நினைக்காத. சின்னப் பையன்தானே…” என்றான்.
அவன் குரலில் தம்பியின் செயலை நியாயப்படுத்தும் முயற்சி மட்டுமே இருந்தது. தன் மனதில் ஏற்பட்ட வலியைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தைகூட இல்லை.
“சின்னப் பையனா? அவருக்கு இருபத்தாறு வயசாகுது. வேலைக்குப் போறாரு. நல்லா சம்பாதிக்கிறாரு. எது சரி, எது தப்புன்னு புரிஞ்சுக்கிற வயசுதானே?”
அவளுடைய குரலில் இருந்த கோபத்தை உணர்ந்த முத்து, மெதுவாக அவளை அழைத்தான்.
“தாரணி…”
“என்ன?”
“நான் ஒண்ணு சொல்றேன் தாரணி. அவன் அப்படிச் சொன்னதுக்காக நான் கோபப்பட்டா என்ன ஆகும்? அவன் மனசு கஷ்டப்படும். அதுக்கப்புறம் வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா அம்மா வருத்தப்படுவாங்க. அப்பாவுக்கும் மனக்கஷ்டம் வரும். இதெல்லாம் எதுக்கு? அவன் செஞ்சதை நினைச்சு நான் வருத்தப்படுறதைவிட, அதனால் வீட்டுல இருக்கிற மத்தவங்க வருத்தப்படுறதுதான் எனக்குப் பிடிக்காது. அதனால, எனக்கு வலிச்சாலும் கொஞ்சம் பொறுத்துக்கிறதுல தப்பில்லையே…” என்றான் முத்து.
அவனுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட தாரணி மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியாமல் அமைதியானாள். தன் மனதில் ஏற்பட்ட வலியைவிட, மற்றவர்கள் மனம் வருந்திவிடக் கூடாது என்பதற்கே அவன் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறான் என்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.
“அரவிந்தனுக்கும் ஒரு பயம் இருக்கலாம்,” என்று முத்து தொடர்ந்து பேசினான்.
“என்ன பயம்?”
“அவன் தனியா வெளியூர்ல போய் நிக்கிறான். அங்கே எல்லாரோடும் போட்டி போட்டு முன்னேறணும். நம்ம வீட்டுல யாருக்கும் அவன் படிக்கிற படிப்பு, வேலை இதெல்லாம் தெரியாது. அவனுக்கு நம்மளோட உதவி எப்பவும் கிடைக்காதுன்னு தோணியிருக்கலாம். அதனாலதான் அவன் நண்பர்கள் முன்னாடி நம்மளைப் பத்திப் பேசும்போது கொஞ்சம் தயங்குறானோ என்னவோ… அவன் கெட்ட எண்ணத்துல அப்படிச் சொல்லியிருக்க மாட்டான்.”
“அவன் அங்கே தனியா நின்னு எல்லாத்தையும் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கு தாரணி. புதுசு புதுசா ஆளுங்க, வேலைன்னு அவனுக்குன்னு ஒரு உலகம் இருக்கு. அங்கே எல்லாரும் படிச்சவங்களா இருப்பாங்க. அவங்களோட போட்டி போட்டு முன்னேறணும்னா அவனுக்கும் ஒரு தயக்கம் இருக்கலாம். நம்ம வீட்டுல யாருக்கும் அவன் படிக்கிற படிப்பைப் பத்தியும், வேலை பத்தியும் பெருசா தெரியாது. அதனால நண்பர்கள் முன்னாடி நம்மளைப் பத்திப் பேசும்போது என்ன சொல்லணும்னு தெரியாமத் தடுமாறியிருக்கலாம். அதுக்காக அவனைத் தப்பா நினைக்க வேண்டாம். அவன் வேணும்னே அப்படிச் சொல்லியிருக்க மாட்டான்,” என்றான் முத்து.
தம்பியின் செயலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணத்தைக்கூட அவனுக்குச் சாதகமாகவே யோசித்துப் பார்க்கும் முத்துவைத் தாரணி அமைதியாகப் பார்த்தாள். அரவிந்தன் ஏன் அப்படிப் பேசினான் என்பதற்கு அவனே பல காரணங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தான். ஆனால், அப்படிப் பேசியது தன் மனதை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்பதை மட்டும் அவன் யோசிக்கவே இல்லை.
“அவன் அப்படிப் பேசினதுக்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கலாம்னு நானும் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா, அவனுக்காக எல்லாத்தையும் யோசிக்கிற நீங்க, உங்களுக்கு ஏற்பட்ட வலியைப் பத்தியும் கொஞ்சம் யோசிக்கணும் இல்லையா? அவன் மனசு கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு நினைக்கிற அளவுக்கு, உங்க மனசும் கஷ்டப்பட்டிருக்குன்னு நீங்க புரிஞ்சுக்கணும்,” என்றாள் தாரணி.
முத்து அமைதியாக இருந்தான்.
“நீங்க கோபப்படணும்னு நான் சொல்லல. அவன் மேல வருத்தம் இருந்தா அதைச் சொல்லுங்க. குறைஞ்சது என்கிட்டயாவது சொல்லலாம் இல்லையா?”
அவள் அவனுடைய கையைத் தேடிப் பிடித்தாள்.
சில நொடிகள் அவளுடைய விரல்களுக்குள் தன் விரல்களை வைத்திருந்தவன், மெல்லிய குரலில்,
“இன்னிக்கு… எனக்கு வலிச்சுது தாரணி,” என்றான்.
அந்த ஒரு வாக்கியம் தாரணியின் மனதை நெகிழச் செய்தது. தன் வலியை ஒப்புக்கொள்வதற்குக்கூட அவன் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவள் அவனுடைய கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
சிறிது நேரத்தில் முத்துவின் மூச்சு சீராகத் தொடங்கியது. அவன் உறங்கிவிட்டதை உணர்ந்த தாரணி, அவன் முகத்தையே பார்த்தபடி படுத்திருந்தாள். அவனுக்காகப் பேச வேண்டும் என்ற கோபம் அவளுக்குள் இருந்தது. ஆனால், அந்தக் கோபத்தில் எடுக்கும் முடிவு முத்துவுக்கே இன்னொரு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தி விடுமோ என்ற தயக்கமும் இருந்தது.
அரவிந்தனிடம் நேரடியாகக் கேள்வி கேட்டால், அவன் தன் செயலுக்குக் காரணங்களைச் சொல்லி நியாயப்படுத்த முயற்சி செய்யலாம். அதனால் வீட்டில் தேவையற்ற மனக்கசப்பு உருவாகுமே தவிர, எதுவும் மாறப்போவதில்லை.
இந்த வீட்டில் மாற்றம் வர வேண்டுமென்றால், யாரையும் குற்றம் சொல்லிப் பயனில்லை. இதுவரை கவனிக்காமல் போன சில உண்மைகளை அவர்களாகவே உணர வேண்டும்.
குறிப்பாக, அரவிந்தன் தன் அண்ணன் தனக்காக என்னவெல்லாம் விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அதற்கு அவசரப்படக் கூடாது. சரியான நேரத்துக்காகப் பொறுமையாகக் காத்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள் தாரணி.
அடுத்த நாள் காலை வழக்கம்போல் வீடு பரபரப்பாக இருந்தது. நண்பர்கள் புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகளை அரவிந்தன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். சமையலறையில் சிவகாமி அவர்களுக்காகப் பலகாரங்களைப் பொட்டலமாகக் கட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
நண்பர்கள் கிளம்பத் தயாரானதும், பிரியா முத்துவைத் தேடி வந்தாள்.
“பிரதர்…” என்று அழைத்தவள், சிறு தயக்கத்துடன், “நேத்து உங்களை அங்கிள்னு கூப்பிட்டதுக்கு சாரி. தெரியாம சொல்லிட்டேன்,” என்றாள்.
முத்து சிரித்தான்.
“பரவாயில்லம்மா. எனக்கு நாலஞ்சு நரை முடி வந்திருக்கு. அதனால அப்படித் தோணியிருக்கும்,” என்றான்.
அவனுடைய இயல்பான பதிலைக் கேட்டு பிரியாவும் சிரித்தாள். அவளுடைய மன்னிப்பில் உண்மையான வருத்தம் இருந்தது. அவள் வேண்டுமென்றே அப்படிச் சொல்லவில்லை என்பதைத் தாரணி புரிந்துகொண்டாள். ஆனால், அரவிந்தன் பேசிய விதம் மட்டும் இன்னும் அவளுடைய மனதை உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.
நண்பர்களைப் பேருந்து நிறுத்தம் வரை வழியனுப்ப அரவிந்தன் கிளம்பியபோது, தாரணி அவனுடன் செல்ல முன்வந்தாள்.
நண்பர்கள் இருவரும் முன்னால் நடக்க, தாரணி அரவிந்தனுடன் பின்னால் நடந்தாள்.
“அரவிந்தன், உங்க இன்ஜினியரிங் முதல் வருஷம் நினைவிருக்கா?” என்று பேச்சைத் தொடங்கினாள்.
“அதை எப்படி மறக்க முடியும் அண்ணி? காலேஜ்ல சேர்ந்த முதல் நாள். ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு,” என்றான் அவன் புன்னகையுடன்.
“அப்போ உங்க கல்லூரிக் கட்டணம் எவ்வளவு தெரியுமா?”
அரவிந்தன் யோசித்தான்.
“சரியா ஞாபகம் இல்ல அண்ணி. அண்ணன்தான் எல்லாம் பார்த்துக்கிட்டாரு. அப்பா பணம் ஏற்பாடு பண்ணினாருன்னு நினைக்கிறேன்.”
“ஆமா. உங்க படிப்புக்காக நிறைய ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்க.”
அதற்கு மேல் அவள் எதுவும் பேசவில்லை. சிறிது தூரம் நடந்த பிறகு மீண்டும் கேட்டாள்.
““உங்க அண்ணன் ஒரு கணக்கு நோட்டு வச்சிருக்காரு தெரியுமா?” என்று தாரணி பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்.
“என்ன நோட்டு அண்ணி?”
“இந்த வீட்டுல நடக்கிற ஒவ்வொரு செலவையும் எழுதி வைக்கிற நோட்டு. கிட்டத்தட்ட பதின்மூணு வருஷமா எல்லாத்தையும் தேதி வாரியா எழுதி வச்சிருக்காரு. அதுல உங்க படிப்புக்காகச் செலவு செஞ்சதையும் ஒவ்வொரு வருஷமும் தனித்தனியா குறிச்சு வச்சிருக்காரு.”
அரவிந்தனின் முகத்திலிருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.
“அப்படியா? அண்ணன் இன்னும் அந்தக் கணக்கையெல்லாம் வச்சிருக்காரா?” என்றான் ஆச்சரியத்துடன்.
“ஆமா. நீங்க காலேஜ்ல சேர்ந்ததுல இருந்து ஒவ்வொரு வருஷமும் எவ்வளவு கட்டணம் கட்டினாரு, எப்போ கட்டினாருன்னு எல்லாமே எழுதி வச்சிருக்காரு. உங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கும்போது ஒருநாள் அந்த நோட்டைப் பாருங்க. உங்க படிப்புக்காக அவர் எவ்வளவு மெனக்கெட்டிருக்காருன்னு அப்போதான் உங்களுக்கே புரியும்,” என்றாள் தாரணி.
அவளுடைய பேச்சில் எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இல்லை. அரவிந்தனைச் சங்கடப்படுத்த வேண்டும் என்பதும் அவளுடைய நோக்கமல்ல. இதுவரை அவன் கவனிக்காமல் கடந்துபோன ஒரு விஷயத்தை, அவனுடைய கவனத்துக்குக் கொண்டுவரவே விரும்பினாள்.
அரவிந்தன் அதற்கு உடனே பதில் சொல்லவில்லை. ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்தபடி அவளுடன் நடந்தான். சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு வரை இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தவனின் முகத்தில் இப்போது ஒரு சிறிய தயக்கம் படர்ந்திருந்தது.
தாரணி அதைக் கவனித்தாலும், அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை. சில உண்மைகள் சொல்லிப் புரியவைப்பதைவிட, அவர்களாகவே உணரும்போதுதான் மனதில் ஆழமாகப் பதியும். அதற்கான முதல் எண்ணத்தை அவனுக்குள் விதைத்துவிட்ட திருப்தியுடன் தொடர்ந்து நடந்தாள்.
பேருந்து வந்ததும் நண்பர்கள் ஏறிக்கொண்டார்கள். அரவிந்தனும் ஏறுவதற்கு முன்பு,
“நான் வர்றேன் அண்ணி,” என்றான்.
“சரிப்பா. பார்த்துப் போங்க,” என்று தாரணி வழியனுப்பினாள்.
பேருந்து நகர்ந்ததும் ரோஹித் ஜன்னல் வழியாக வயல்களைப் பார்த்தபடி,
“உன் அண்ணா ரொம்ப நல்ல மனுஷன் டா. விவசாயத்தை நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்காரு,” என்றான்.
“ஆமா,” என்று மட்டும் பதிலளித்தான் அரவிந்தன்.
ரோஹித் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அரவிந்தனின் கவனம் தாரணி சொன்ன கணக்கு நோட்டிலேயே இருந்தது. தன்னுடைய கல்லூரிக் கட்டணம் எவ்வளவு என்பதைக்கூட இதுவரை அவன் யோசித்ததில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு வருடமும் அதற்காகச் செலவு செய்த தொகையையும் தேதியையும் அண்ணன் குறித்து வைத்திருக்கிறான் என்பதை நினைத்தபோது, அவனுக்குள் ஒரு சிறிய நெருடல் எழுந்தது.
ஜன்னல் வழியே பின்னோக்கி நகர்ந்த வயல்வெளிகளைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். ஏனோ, இப்போது அவன் நினைவில் வந்தது கல்லூரியின் முதல் நாள் அல்ல… அந்தப் படிப்புக்காகத் தன் அண்ணன் செய்திருக்கக்கூடிய செலவுகள்தான்.
மாலை நேரத்தில் முத்து தொழுவத்தில் காரிக்குத் தீவனம் வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனருகில் சென்ற தாரணி எதுவும் பேசாமல் சிறிது நேரம் நின்றாள்.
“என்ன தாரணி?” என்று அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“ஒண்ணுமில்ல.”
“பின்னே ஏன் இங்கேயே நிக்கிற?”
அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள்.
“உங்களைப் பார்க்கணும்னு தோணுச்சு. அதான் வந்தேன்.”
முத்து அவளைச் சில நொடிகள் பார்த்தான். பிறகு வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடன் மீண்டும் காரிக்குத் தீவனம் வைக்கத் தொடங்கினான்.
வாசலில் நின்றிருந்த வள்ளியம்மாள் இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.
முத்துவின் வாழ்க்கையில் இத்தனை வருடங்களாக அவன் மட்டுமே சுமந்துகொண்டிருந்த சில உறவுகளின் பாரத்தை, இனி அவனோடு சேர்ந்து சுமக்க ஒருவர் வந்துவிட்டார் என்பதை அந்தப் பாட்டியின் மனம் அமைதியாக உணர்ந்தது.
தொடரும்…
