காலை எட்டு மணி.
ஜன்னல் வழியாக உள்ளே விழுந்த வெயில் முகத்தில் பட்டதும் தாரணி மெல்லக் கண் விழித்தாள். சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தவள், திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
‘அச்சச்சோ… எட்டு மணியாகிடுச்சா?’
புது வீடு, புதுக் கட்டில், புதுச் சூழல் என ஒரு நொடி குழம்பியவளின் பார்வை ஜன்னலோரம் இருந்த மல்லிகைச் செடியின் மீது விழுந்தது. உடனே முந்தைய இரவின் நினைவுகள் மனதிற்குள் வந்து போயின.
வெளியே மணிகளின் ஓசையும், தொலைவில் மோட்டார் ஓடும் சத்தமும் கேட்டன. பிறந்த வீட்டில் காலையில் வானொலிச் செய்திகளுடன் தொடங்கிய அவளுடைய நாள், இங்கே விவசாயத்தின் ஓசைகளுடன் தொடங்கியிருந்தது.
கட்டிலின் மறுபக்கத்தைப் பார்த்தாள். முத்து படுத்திருந்த பாய், தலையணை அனைத்தும் நேர்த்தியாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. மேசையின் மீது ஒரு டம்ளர், சிறிய தட்டால் மூடப்பட்டிருந்தது.
திறந்து பார்த்தவளுக்கு உள்ளே இளஞ்சூடான பால் இருந்தது.
‘நாலு மணிக்கே எழுந்து எல்லா வேலையும் பார்த்துட்டு, எனக்குப் பாலும் வச்சுட்டுப் போயிருக்காரா?’ என்று நினைத்தவளின் உதடுகளில் புன்னகை மலர்ந்தது.
குளித்து முடித்து சமையலறைக்குச் சென்றபோது சிவகாமி தோசை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.
“குட் மார்னிங் அம்மா… கொஞ்சம் லேட்டா எழுந்துட்டேன். சாரி!”
“அடடா! இதுக்கெல்லாமா சாரி சொல்வாங்க? புதுப் பொண்ணு நீ. இன்னும் கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா ஓய்வெடு,” என்றாள் சிவகாமி.
“இல்லம்மா, நானும் ஏதாவது உதவி பண்றேன்.”
“இப்போதைக்கு வேண்டாம். கவிதா, அண்ணிக்கு தோசை எடுத்துக் கொடு.”
தட்டை நீட்டிய கவிதா குறும்பாகச் சிரித்தாள்.
“அண்ணி, எங்க அண்ணன் இன்னைக்குக் காலையிலேயே வயலுக்குப் போயிட்டாரு. அவரு தினமும் நாலு மணிக்கே எழுந்திடுவாரு. இந்த வீட்டுக்கே அவர்தான் அலாரம்!”
“மாடு, வயல், கடைன்னு அவருக்கு வேலை சரியா இருக்கும். அதோட இந்தக் கல்யாணத்துக்காகவும் நிறைய செலவு பண்ணியிருக்காரு. ஆனா அதையெல்லாம் அவர்கிட்ட கேட்டுடாதீங்க. அவருக்குப் பிடிக்காது!”
அந்த வார்த்தைகள் தாரணியின் மனதில் பதிந்தன.
ஒருவன் இவ்வளவு உழைக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய உழைப்பைப் பற்றி இந்த வீட்டில் யாரும் பெரிதாகப் பேசுவதில்லையே என்ற எண்ணம் தோன்றியது.
சாப்பிட்டு முடித்தவள் வாசலில் அமர்ந்திருந்த கருப்பையாவிடம் சென்று வணங்கினாள்.
“நல்லா இரும்மா. இந்த வீட்டுல உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் தயங்காம கேளு. முத்து உன்னை நல்லா பார்த்துப்பான்,” என்றார் அவர்.
“சரிங்க மாமா,” என்றவள் மனதிற்குள் மட்டும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.
‘எல்லாரையும் பார்த்துக்கிற முத்துவை யார் பார்த்துக்கிறாங்க?’
மதியம் சமையலறையில் பாத்திரங்களைக் கழுவ முயன்றபோது சிவகாமி தடுத்தாள்.
“ஐயோ, வேண்டாம் கண்ணு! இன்னும் ரெண்டு நாள் போகட்டும்.”
“நானும் இந்த வீட்டுல ஒருத்திதானே அம்மா? எனக்கும் வேலை கொடுங்க.”
சிவகாமி சிரித்தாள்.
“அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா. கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் பழகிக்கலாம்.”
அவளுடைய அன்பை உணர்ந்த தாரணி, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொருவரையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினாள்.
மதியம் வயலிலிருந்து திரும்பிய முத்து, சேறு படிந்த வேட்டியுடன் கிணற்றடிக்குச் சென்றான். முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வந்தவனைப் பார்த்த தாரணி,
“சாப்பிட்டீங்களா?” என்றாள்.
“இன்னும் இல்ல. இப்போ சாப்பிடப் போறேன்.”
சிவகாமி கொடுத்த தட்டை வாங்கிக்கொண்டு அவன் திண்ணையில் அமர்ந்தான். அடுத்த நொடியே இன்னொரு தட்டுடன் வந்து அவனருகில் அமர்ந்தாள் தாரணி.
“நீங்க இன்னும் சாப்பிடலயா?”
“இல்ல. நீங்க வரட்டும்னு காத்திருந்தேன்.”
“எனக்காகக் காத்திருந்தீங்களா?” என்று கேட்டான் முத்து.
“ஆமாம்… ஏன் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கக் கூடாதா?”
“இவ்வளவு நாள் எனக்காக யாரும் காத்திருந்ததில்லை.”
அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்த தாரணி, “இனிமேல் காத்திருக்க நான் இருக்கேனே!” என்றாள்.
அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பு, முத்துவின் முகத்தில் அழகான புன்னகையை மலரச் செய்தது.
தட்டிலிருந்த வேர்க்கடலைச் சட்னியைச் சுவைத்த தாரணி,
“வாவ்! இந்தச் சட்னி ரொம்ப நல்லா இருக்கு. எனக்கு வேர்க்கடலைன்னா ரொம்பப் பிடிக்கும்,” என்றாள்.
முத்து அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.
***
அன்று மாலை அவனுடன் வயல் பக்கம் நடந்து சென்றாள் தாரணி. முத்து தனது அன்றாட வேலைகளை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக்கொண்டே வந்தான்.
“காலையில மாடு கறக்கணும். அப்புறம் பால் எடுத்துட்டுப் போகணும். மோட்டார் போடணும். வயல்ல வேலை பார்க்கணும். சந்தைக்கும் போக வேண்டியிருக்கும்.”
அவள் அவனுடைய வேலைகளைக் கேட்டுக்கொண்டே நடந்தாள்.
திடீரென்று, “இதெல்லாம் முடிச்சிட்டு உங்களுக்காக எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்குவீங்க?” என்று கேட்டாள்.
முத்து சிரித்தான்.
“அதெல்லாம் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்ததில்லை.”
“போட்டுப் பாருங்க. ஒருநாள் உங்களுக்காகவும் வாழணும்ல?”
அவளுடைய கேள்விக்கு அவனிடம் பதில் இல்லை.
மறுநாள் அரவிந்தன் பெங்களூருவுக்குப் புறப்பட்டான். கிளம்பும்போது முத்து அவனிடம் அம்மா செய்த முறுக்குப் பொட்டலத்தைக் கொடுத்தான்.
“ஹாஸ்டல்ல சரியா சாப்பிட மாட்டேன்னு தெரியும். இதையாவது வச்சுக்கோ.”
அரவிந்தன் சிரித்தபடி வாங்கிக்கொண்டான். தாரணி அந்தச் சிறிய அன்பையும் கவனித்தாள்.
அன்று இரவு எட்டு மணிக்கே முத்து திண்ணையில் அமர்ந்தபடி தூங்கிவிட்டான். கையில் இன்னும் சேறு படிந்திருந்தது. களைப்பில் சுவரில் சாய்ந்திருந்த அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்த தாரணிக்கு மனம் கனத்தது.
மெல்ல அருகில் சென்று போர்வையை எடுத்து அவன் தோளில் போர்த்தினாள்.
அந்த நிமிடத்தில் அவனுடைய வயதைவிட அதிகமான களைப்பு அவன் முகத்தில் தெரிந்தது.
‘எல்லாருக்கும் இவ்வளவு செய்றாரு. ஆனா இவருக்காக யாராவது இதே மாதிரி யோசிச்சிருப்பாங்களா?’
அவள் மனதில் ஒரு சிறிய உறுதி பிறந்தது.
மூன்றாம் நாள் காலை அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பத் தயாரானாள் தாரணி. திருமண விடுப்பு முடிந்திருந்தது.
பையை எடுத்துத் திறந்தபோது உள்ளே ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலும், சிறிய துணிப் பொட்டலமும் இருந்தன. அதைப் பிரித்துப் பார்த்தவளின் முகம் மலர்ந்தது.
உள்ளே வேகவைத்த வேர்க்கடலை!
நேற்று திண்ணையில் பேசும்போது சாதாரணமாகச் சொன்ன விஷயத்தை அவன் நினைவில் வைத்திருக்கிறான்.
வாசலுக்கு வந்தவள் முத்துவைப் பார்த்தாள்.
“முத்து… இந்தக் கடலையும் பாட்டிலும் நீங்கதானே வச்சீங்க?”
அவன் பார்வையைத் தவிர்த்தபடி,
“ஆமா… பஸ்ல போகும்போது தண்ணி வாங்கிக் குடிக்க வேண்டாம்னு வச்சேன். கடலை… நீங்க அன்னிக்குச் சொன்னீங்களே, அதான்,” என்றான்.
தாரணி அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
“அட… நான் சொன்னதை இவ்வளவு ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்களா?” என்று புன்னகைத்தாள் தாரணி.
“எனக்குப் பிடிச்சவங்க சொன்னதை மறக்க முடியுமா?” என்று சொல்ல வந்தவன், சட்டென்று தயங்கி, “அதாவது… மறந்துடக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்,” என்றான்.
“ஓஹோ… அப்படியா?” என்று குறும்பாகச் சிரித்தவள், “சரி, இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நான் கிளம்பிட்டு வரேன்!” என்றாள்.
அவள் கிளம்பத் திரும்பியபோது முத்து மெதுவாக,
“போயிட்டு வந்ததும் ஒரு போன் பண்ணுங்க,” என்றான்.
“சரிங்க. நீங்களும் சாப்பிடாம வேலை பார்க்காதீங்க!”
அவன் சிரித்தான்.
****
பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்த தாரணியின் மனதில் முத்துவின் நினைவுகளே நிறைந்திருந்தன. அவள் சாதாரணமாகச் சொன்ன ஒரு விஷயத்தைக்கூட மறக்காமல் நினைவில் வைத்திருந்த அவனுடைய அக்கறை, அவளுக்குள் சொல்லத் தெரியாத ஒரு நெகிழ்வை ஏற்படுத்தியது.
அன்பு என்பது பெரிய பெரிய பரிசுகளிலோ, வார்த்தைகளிலோ இல்லை… இப்படிச் சின்னச் சின்ன விஷயங்களை நினைவில் வைத்திருப்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
ஆனால், அந்த அன்பைக் கொடுக்கத் தெரிந்த முத்துவுக்கு, அதே அன்பைத் திரும்பக் கொடுக்க யாராவது இருந்திருக்கிறார்களா?
அந்தக் கேள்வி அவள் மனதைத் தொட்டது.
“எல்லோருடைய தேவைகளையும் தன் தேவையாக நினைத்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த மனிதனுக்கு… இனிமேல் நானும் ஒரு தேவையாக இருக்க வேண்டும். அவர் எல்லோருக்கும் கொடுத்த அன்பில், கொஞ்சமாவது அவருக்குத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். இனி அவர் சுமக்கும் பாரங்களில் சிலவற்றையாவது என் தோளில் சுமக்க வேண்டும்…” என்று நினைத்தவளின் மனதில், முத்துவின் மீதான அன்பு இன்னும் ஆழமாக வேர்விடத் தொடங்கியது.
தொடரும்..
