அன்று இரவு யாழினிக்கு நீண்ட நேரமாகத் தூக்கம் வரவில்லை.
அவளுடைய மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
“என்னுடைய எண்ணங்களை எழுத்தாக மாற்றினால்… அதை இந்த உலகம் ஏற்றுக்கொள்ளுமா?”
சிறிது நேரம் யோசித்தவள், தன்னுடைய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள்.
முதல் பக்கத்தில் ஒரு தலைப்பை எழுதினாள்.
“பெண் என்பவள் யார்?”
அதற்குக் கீழே எழுதத் தொடங்கினாள்.
“பெண் என்பவள் மற்றவர்களுக்காக மட்டுமே வாழப் பிறந்தவள் அல்ல. அவளுக்கும் கனவுகள் இருக்கின்றன. அவற்றை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருக்கிறது. ஆனால் ஏனோ அவளுடைய கனவுகளுக்கு மட்டும் பல கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன.”
எழுதிக்கொண்டே இருந்தவளுக்குத் தெரியவில்லை. எப்போது நேரம் கடந்தது என்று.
மறுநாள் காலை…
“யாழினி… இன்னும் தூங்கிட்டிருக்கியா? காலேஜுக்குப் போக வேண்டாமா?” என்று காவியா அவளை எழுப்பினாள்.
“இதோ வந்துட்டேன் காவியா.”
அவசரமாகத் தயாராகி இருவரும் கல்லூரிக்குச் சென்றனர்.
வகுப்பு முடிந்ததும் யாழினி தன்னுடைய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு காவியாவிடம் வந்தாள்.
“காவியா, நான் நேத்து ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். படிச்சுப் பாரேன்.”
நோட்டைப் பெற்றுக்கொண்ட காவியா ஒவ்வொரு வரியாக வாசித்தாள்.
வாசித்து முடித்ததும் யாழினியைப் பார்த்தாள்.
“யாழினி, இது ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இதை ஏன் கல்லூரி இதழுக்கு அனுப்பக்கூடாது?”
“என்னால முடியுமா காவியா?”
“முடியுமா என்ற கேள்வியை முதலில் நிறுத்து. உன்னால முடியும் என்ற நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கோ.”
அப்போது அங்கு வந்த நந்தினி,
“என்ன ரெண்டு பேரும் ரொம்பத் தீவிரமா பேசிட்டு இருக்கீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“நம்ம யாழினி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கா. அதை கல்லூரி இதழுக்கு அனுப்பப் போறோம்.”
“அப்படியா! சூப்பர் யாழினி. கண்டிப்பா அனுப்பு.”
இருவருடைய ஊக்கமும் யாழினிக்குள் ஒரு புதிய தைரியத்தை உருவாக்கியது.
அன்று மதியமே தன்னுடைய கட்டுரையை கல்லூரி இதழுக்குப் பொறுப்பான ஆசிரியரிடம் கொடுத்தாள்.
அவர் கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு,
“நல்லா எழுதியிருக்கிறாய் யாழினி. உன்னுடைய கருத்துகள் தெளிவாக இருக்கின்றன. அடுத்த இதழில் வெளியிட முயற்சி செய்கிறோம்.”
அந்த வார்த்தைகள் யாழினிக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன.
நாட்கள் நகர்ந்தன.
ஒருநாள் கல்லூரி இதழ் வெளியிடப்பட்டது.
அதில் யாழினியின் கட்டுரையும் இடம்பெற்றிருந்தது.
அதைப் பார்த்ததும் அவளுடைய முகத்தில் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.
“யாழினி! உன்னுடைய கட்டுரை வந்திருக்கு!” என்று உற்சாகமாகக் கத்தினாள் காவியா.
நந்தினியும் அவளை வாழ்த்தினாள்.
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சிக்கு நடுவில் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
அதே கட்டுரையைப் படித்துக்கொண்டிருந்த சில மாணவிகள்,
“இப்போதெல்லாம் பெண்களுக்குத்தான் எல்லா உரிமையும் இருக்கே. இன்னும் என்ன புதுசா கேட்கணுமாம்?” என்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்ட யாழினி அமைதியாக இருந்தாள்.
அதைப் பார்த்த காவியா,
“அவங்க பேசுறதை ஏன் கேட்டுட்டு இருக்க? பதில் சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என்றாள்.
அதற்கு யாழினி,
“எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரி கருத்து இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லை காவியா. என்னுடைய கருத்தை நான் எழுதியிருக்கேன். அதைப் புரிஞ்சுக்க வேண்டியவங்க புரிஞ்சுப்பாங்க.”
அப்போது பின்னால் இருந்து ஓர் ஆண் குரல் கேட்டது.
“உன்னுடைய எழுத்தில் ஒரு கேள்வி இருக்கு. ஆனா அதற்கான பதில் எங்கே?”
மூவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர்.
அங்கே அவர்களுடைய கல்லூரியின் இறுதியாண்டு மாணவன் அர்ஜுன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“எந்தக் கேள்விக்கு எந்தப் பதில் வேண்டும்?”
“பெண்களுக்கு உரிமை வேண்டும் என்று சொல்கிறாய். ஆனால் குடும்பம், சமூகம், பொறுப்புகள் என்று எல்லாவற்றையும் எப்படி சமநிலைப்படுத்தப் போகிறாய்?”
யாழினி சிறிதும் தயங்காமல் பதிலளித்தாள்.
“பொறுப்புகள் பெண்களுக்கு மட்டும்தானா இருக்கிறது? குடும்பம் என்பது ஒருவருடைய பொறுப்பு இல்லை. அது அனைவருடைய பொறுப்பு. உரிமையைப் பற்றிப் பேசும்போது பொறுப்பையும் பேசலாம். ஆனால் பொறுப்பின் பெயரில் ஒருவருடைய கனவுகளை மறுக்க முடியாது.”
அர்ஜுன் சில நொடிகள் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.
பிறகு,
“நல்ல பதில். உன்னுடைய கருத்தைத் தொடர்ந்து எழுது. எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்காதே. ஆனால் உன்னுடைய கருத்தில் தெளிவாக இரு.”
என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான்.
அவன் சென்ற பிறகும் யாழினி சிறிது நேரம் அதே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“யாழினி… என்ன யோசனை?” என்று கேட்டாள் நந்தினி.
“ஒன்றுமில்லை. என்னுடைய எழுத்துக்கு இப்போது ஒரு குரல் கிடைத்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.”
அன்று மாலை வீட்டிலிருந்து அம்மாவின் அழைப்பு வந்தது.
“யாழினி, கல்லூரி இதழில் உன்னுடைய பெயரைப் பார்த்தேன். என்ன எழுதியிருக்கிறாய்?”
