அவள் யாருக்கும் அடிமை இல்லை ❤️
அத்தியாயம் – 5 ஒரு புதிய தொடக்கம்
கல்லூரி இதழில் யாழினியின் கட்டுரை வெளியான பிறகு, அவளைப் பலரும் கவனிக்கத் தொடங்கினர்.
சிலர் அவளுடைய எழுத்தைப் பாராட்டினார்கள். சிலர் அவளுடைய கருத்துகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள்.
ஆனால் யாழினி எதைப் பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. தன்னுடைய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதில் அவளுக்கு இப்போது தயக்கம் இல்லை.
ஒருநாள் காலை…
கல்லூரி வளாகத்தில் யாழினியும் காவியாவும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
“யாழினி, உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா?”
“என்ன காவியா?”
“நேத்து நம்ம கல்லூரி குழுவில் உன்னுடைய கட்டுரையைப் பற்றிப் பேசிட்டு இருந்தாங்க.”
“அப்படியா? என்ன பேசினாங்க?”
“சிலர் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னாங்க. இன்னும் சிலர் உன்னுடைய கருத்து சரியில்லைன்னு சொல்லியிருக்காங்க.”
அதைக் கேட்ட யாழினி சிரித்தாள்.
“என்னுடைய எழுத்து எல்லாருக்கும் பிடிக்கணும்னு அவசியம் இல்லையே காவியா.”
அப்போது அங்கு வந்த நந்தினி,
“அது சரி. ஆனால் உன்னுடைய எழுத்து இன்னொரு பெண்ணுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தால் அதுவே பெரிய விஷயம்.”
என்றாள்.
அந்த நேரத்தில் யாழினியின் வகுப்புத் தோழியான மீனா அவசரமாக அவர்களிடம் வந்தாள்.
“யாழினி, உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”
“சொல்லு மீனா.”
மீனா சிறிது தயங்கினாள்.
“உன்னுடைய கட்டுரையைப் படிச்சேன். அதில் நீ எழுதியிருந்த ஒரு வரி என்னை ரொம்ப யோசிக்க வைத்தது.”
“எந்த வரி?”
“ஒரு பெண்ணின் கனவுகளுக்கு அவளே முதல் எதிரியாக இருக்கக் கூடாது என்ற வரி.”
யாழினி அவளைப் பார்த்தாள்.
“ஏன் மீனா? என்னாச்சு?”
“எனக்கு மேற்படிப்பு படிக்கணும்னு ஆசை. ஆனா வீட்டில் அதற்கு விருப்பமில்லை. சீக்கிரம் படிப்பை முடிச்சிட்டு வீட்டிலேயே இருக்கச் சொல்றாங்க.”
“நீ என்ன விரும்புற?”
“எனக்கு ஆசிரியையாக வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய கனவு.”
“அப்படியென்றால் உன்னுடைய விருப்பத்தை வீட்டில் தெளிவாகச் சொல்லிப் பாரு. உன்னுடைய கனவைப் பற்றி அவர்களிடம் பேசு. அவர்களுடைய கவலைகளையும் புரிந்துகொண்டு ஒரு நல்ல வழியைத் தேடலாம்.”
மீனா சிறிது நம்பிக்கையுடன் தலையசைத்தாள்.
“நன்றி யாழினி. உன்னிடம் பேசியதும் கொஞ்சம் தைரியமாக இருக்கு.”
மீனா சென்றதும் காவியா யாழினியிடம்,
“பார்த்தியா? உன்னுடைய எழுத்து ஒருத்தியோட மனசுல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கு.”
“இது என்னுடைய எழுத்தால் மட்டும் வந்த மாற்றம் இல்லை காவியா. அவளுக்குள் இருந்த கனவுக்கு இப்போ ஒரு குரல் கிடைத்திருக்கிறது.”
அன்று மதியம் கல்லூரியில் ஒரு அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டது.
**”பெண்கள் முன்னேற்றம் மற்றும் சம உரிமை குறித்த கருத்தரங்கம் அடுத்த வாரம் நடைபெற உள்ளது. ஆர்வமுள்ள மாணவிகள் தங்களுடைய கருத்துகளைப் பதிவு செய்யலாம்.”**
அறிவிப்பைப் படித்த யாழினி உடனே தன்னுடைய பெயரைப் பதிவு செய்தாள்.
அதைப் பார்த்த அர்ஜுன் அவளிடம் வந்தான்.
“மீண்டும் ஒரு புதிய முயற்சியா?”
“ஆமாம். இந்த முறை கட்டுரையாக மட்டும் இல்லாமல் மேடையிலும் என்னுடைய கருத்துகளைப் பகிரப் போகிறேன்.”
“எதிர்ப்புகள் வந்தால் என்ன செய்வாய்?”
“என்னுடைய கருத்து தவறாக இருந்தால் திருத்திக்கொள்வேன். ஆனால் மற்றவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள் என்பதற்காக என்னுடைய நம்பிக்கையை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்.”
அர்ஜுன் புன்னகைத்தான்.
“உன்னுடைய தன்னம்பிக்கை நல்லா இருக்கு.”
“நன்றி.”
அடுத்த சில நாட்கள் யாழினி கருத்தரங்கிற்காகத் தயாராகினாள்.
பெண்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, பொருளாதாரச் சுதந்திரம், குடும்பத்தில் சம உரிமை எனப் பல தலைப்புகளில் குறிப்புகளைத் தயாரித்தாள்.
கருத்தரங்கிற்கு முந்தைய நாள் இரவு…
அம்மாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
“யாழினி, அடுத்த வாரம் வீட்டுக்கு வந்ததும் உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.”
“என்னம்மா?”
“வீட்டுக்கு வந்ததும் பேசலாம். போன்ல சொல்ல வேண்டாம்.”
“சரிம்மா.”
அழைப்பு முடிந்ததும் யாழினியின் மனதில் பல கேள்விகள் எழுந்தன.
அம்மா என்ன பேசப் போகிறார்கள்?
அவளுடைய படிப்பு பற்றியா?
அல்லது அவளுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றியா?
அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்த உரையாடல் அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பதை மட்டும் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.
ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக்கொண்டே யாழினி தன்னுடைய நோட்டுப் புத்தகத்தைத் திறந்தாள்.
அதில் ஒரு வரியை எழுதினாள்.
**”என் வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவுகளை எடுக்க எனக்கும் உரிமை இருக்கிறது. என் கனவுகளுக்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை; அவற்றை அடைய முயற்சி செய்வதே என் பதில்!”**
அவள் பேனாவை மூடி வைத்தாள்.
அவளுடைய பயணம் தொடர்ந்தது…
-தொடரும்