அவள் யாருக்கும் அடிமை இல்லை ❤️
அத்தியாயம் – 6
கனவுகளுக்கும் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இடையில்…
மறுநாள் காலை…
கல்லூரி வளாகம் வழக்கம்போல மாணவர்களின் பேச்சுச் சத்தத்தால் நிறைந்திருந்தது.
யாழினி கருத்தரங்கிற்கான குறிப்புகளைச் சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“யாழினி, எல்லாம் தயாரா?” என்று கேட்டாள் காவியா.
“கிட்டத்தட்ட முடிஞ்சிடுச்சு.”
“உனக்கு மேடையில் பேசப் பயமா இல்லையா?”
“பயம் இருக்கு. ஆனால் பேசாமல் இருந்தால் என்னுடைய எண்ணங்கள் என்னோடவே தங்கிடும். அதனால பேசப் போறேன்.”
இருவரும் சிரித்துக்கொண்டே கருத்தரங்கம் நடைபெறும் அரங்கிற்குச் சென்றனர்.
சிறிது நேரத்தில் நிகழ்ச்சி தொடங்கியது.
பல மாணவிகள் பெண்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, சம உரிமை பற்றித் தங்களுடைய கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.
இறுதியாக யாழினியின் பெயர் அறிவிக்கப்பட்டது.
அவள் மேடைக்குச் சென்றாள்.
“அனைவருக்கும் வணக்கம்.
இன்று நான் பேசப்போகும் தலைப்பு பெண்களின் சுதந்திரம்.
ஒரு பெண் படிக்கிறாள் என்றால் அது அவளுடைய குடும்பத்திற்காக மட்டுமா? ஒரு பெண் வேலைக்குச் செல்கிறாள் என்றால் அது பணம் சம்பாதிப்பதற்காக மட்டுமா?
இல்லை!
அவளுக்கென்று ஒரு தனிப்பட்ட அடையாளம் இருக்க வேண்டும். அவளுடைய திறமைகள் வெளிப்பட வேண்டும். அவளுடைய கனவுகள் நிறைவேற வேண்டும்.
குடும்பத்தை நேசிப்பதும், தன்னுடைய கனவுகளை நேசிப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
பெண்களுக்கு சம உரிமை என்பது ஆண்களுக்கு எதிரான போராட்டம் கிடையாது. அது மனிதர்களாக அனைவரும் சமமாக மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம்.
ஒரு பெண் தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அவளுடைய முடிவுகளையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
**பெண்ணுக்குச் சுதந்திரம் என்பது யாரையும் எதிர்ப்பது அல்ல; தன்னுடைய அடையாளத்தை இழக்காமல் வாழ்வதுதான்!**
நன்றி.”
அரங்கம் முழுவதும் கைதட்டல்கள் ஒலித்தன.
யாழினியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் பேராசிரியர் ஒருவர் அவளை அழைத்தார்.
“யாழினி, உன்னுடைய பேச்சு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. தொடர்ந்து இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க வேண்டும்.”
“நன்றி மேடம்.”
அந்த மகிழ்ச்சியுடன் விடுதிக்குத் திரும்பிய யாழினிக்கு அம்மாவிடமிருந்து மீண்டும் அழைப்பு வந்தது.
“யாழினி, இந்த வார இறுதியில் வீட்டுக்கு வந்துவிடு.”
“சரிம்மா. ஏதாவது முக்கியமான விஷயமா?”
“நேரில் பேச வேண்டிய விஷயம் இருக்கு.”
“சரிம்மா.”
அழைப்பு முடிந்ததும் யாழினி யோசனையில் மூழ்கினாள்.
***
வார இறுதி…
யாழினி வீட்டிற்குத் திரும்பினாள்.
அவளைப் பார்த்ததும் அம்மா மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார்.
சிறிது நேரம் இருவரும் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
பிறகு அம்மா பேச்சைத் தொடங்கினார்.
“யாழினி, உன்னுடைய படிப்பு இன்னும் எவ்வளவு நாள் இருக்கு?”
“இன்னும் கொஞ்சம் காலம் இருக்கும்மா.”
“சரி. படிப்பு முடிந்ததும் என்ன செய்யப் போற?”
“மேற்படிப்பு படிக்கணும்னு ஆசைம்மா. அதுக்குப் பிறகு வேலைக்குப் போகணும்.”
அம்மா அவளைப் பார்த்தார்.
“உன்னுடைய ஆசைகள் எல்லாம் எங்களுக்குப் புரியுது. ஆனால் குடும்பத்திற்கும் சில எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கும்.”
“என்னம்மா சொல்ல வர்றீங்க?”
அம்மா சிறிது தயங்கிவிட்டு,
“உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றி நாங்கள் சில முடிவுகள் யோசிச்சிருக்கோம். அதைப் பற்றித்தான் பேசணும்.”
யாழினி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
“அம்மா, என்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய முடிவுகளில் என்னுடைய விருப்பமும் இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”
“அதெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாதா? உன்னுடைய நல்லதுக்காகத்தானே யோசிக்கிறோம்.”
“எனக்குத் தெரியும் அம்மா. நீங்க என்னுடைய நல்லதைத்தான் நினைப்பீங்க. ஆனால் என்னுடைய கனவுகளையும் ஒருமுறை கேளுங்க.”
அம்மா எதுவும் பேசவில்லை.
யாழினி தொடர்ந்து பேசினாள்.
“எனக்கு முதலில் என்னுடைய படிப்பை முடிக்கணும். என்னுடைய காலில் நான் நிற்கணும். என்னால் முடிந்த அளவுக்கு உங்களுக்குப் பெருமை சேர்க்கணும். இதுதான் என்னுடைய ஆசை.”
அம்மா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“சரி, இதைப் பற்றி அப்பா வந்ததும் பேசலாம்.”
யாழினி தலையசைத்தாள்.
அன்று இரவு அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
கல்லூரியில் பெண்களின் உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுவது எளிதாக இருந்தது.
ஆனால் அதே விஷயத்தைத் தன்னுடைய வீட்டில் பேசும்போது ஏன் இவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது என்று யோசித்தாள்.
தன்னுடைய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள்.
அதில் எழுதினாள்.
“உலகத்திடம் என் உரிமையைப் பற்றிப் பேசும் நான், என் வீட்டில் என் கனவுகளைப் பற்றிப் பேசத் தயங்கக் கூடாது.”
அப்போது கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவளுடைய அப்பா வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்.
“யாழினி… கொஞ்சம் இங்கே வா. உன்னிடம் பேசணும்.”
அவள் மெதுவாக எழுந்து வெளியே வந்தாள்.
அப்பாவின் முகத்தில் ஏதோ ஒரு தீவிரம் தெரிந்தது.
“உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றி நாங்கள் ஒரு முடிவு எடுத்திருக்கோம்…”
யாழினி அவரைப் பார்த்தாள்.
அவர் சொல்லப்போகும் அடுத்த வார்த்தைக்காகக் காத்திருந்தாள்.
-தொடரும்…
