அவள் யாருக்கும் அடிமை இல்லை ❤️
அத்தியாயம் – 10
ஒரு பேனாவின் வலிமை!
சில நாட்களுக்குப் பிறகு…
யாழினி ஒரு பெரிய நூலகத்திற்குச் சென்றிருந்தாள்.
அங்கு ஏராளமான புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. சிலர் புத்தகங்களை வாசித்துக்கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சிலர் தங்களுக்குப் பிடித்த புத்தகங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.
யாழினி பெண்களின் முன்னேற்றம் தொடர்பான புத்தகங்களைப் பார்வையிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது ஒரு சிறுமி அவளிடம் ஓடி வந்தாள்.
“அக்கா…”
யாழினி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“சொல்லும்மா.”
“அக்கா, நான் ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கேன். அதை நீங்க படிச்சுப் பார்க்கிறீங்களா?”
என்று தன்னுடைய கையில் இருந்த சிறிய காகிதத்தை நீட்டினாள்.
யாழினி புன்னகையுடன் அந்தக் காகிதத்தை வாங்கினாள்.
“அப்படியா? நம்ம குட்டிப் பொண்ணு கவிதையெல்லாம் எழுதுவாங்களா? சரி, பார்க்கலாம்.”
என்று சொல்லிவிட்டு கவிதையை வாசிக்கத் தொடங்கினாள்.
அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.
**”ஒரு போராட்டத்தில் நாம் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், அதற்கு ஆயுதங்கள் தேவையில்லை!
நம் கையில் ஒரு பேனா இருந்தால் போதும்.
அந்தப் பேனாவின் முனையில் இருக்கும் எழுத்துகளால் ஒரு நாட்டையே மாற்றலாம்.
நாட்டு மக்களின் சிந்தனைகளை மாற்றலாம்.
ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையை விதைக்கலாம்.
ஏனென்றால், ஆயுதங்களால் உடல்களை வெல்லலாம். ஆனால் எழுத்துகளால் மனங்களை வெல்ல முடியும்!”**
கவிதையை வாசித்து முடித்த யாழினியின் முகத்தில் அழகான புன்னகை மலர்ந்தது.
“ரொம்ப அழகா எழுதியிருக்கியே! இந்தக் கவிதையை யாருக்காக எழுதினாய்?”
என்று கேட்டாள்.
அந்தச் சிறுமி தயங்காமல் பதிலளித்தாள்.
“உங்களுக்காகத்தான் எழுதினேன் யாழினி அக்கா!”
யாழினி ஆச்சரியத்துடன் அவளைப் பார்த்தாள்.
“எனக்காகவா?”
“ஆமா அக்கா!”
“ஏன் என்னை நினைச்சு இந்தக் கவிதையை எழுதினாய்?”
அந்தச் சிறுமி உற்சாகத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
“அக்கா, நான் ஒருநாள் என்னுடைய அம்மாகிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.”
“என்ன கேள்வி?”
“அம்மா, நீங்க எப்படி இவ்வளவு தைரியமா இருக்கீங்க? எப்படி வானத்தில் உயரமா பறக்கிறீங்க? உங்களுக்கு பயமே வராதா? அப்படின்னு கேட்டேன்.”
யாழினி ஆர்வமாக அவளுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
“அதுக்கு என்னுடைய அம்மா என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா அக்கா?”
“என்ன சொன்னாங்க?”
“எழுத்துகள்தான் அதற்குக் காரணம் என்றாங்க.”
“எழுத்துகளா?”
“ஆமா அக்கா! என்னுடைய அம்மா ஒரு விமானி. அவர் விமானம் ஓட்டுறாங்க. ஒருநாள் நான் அவரிடம், ‘அம்மா, உங்களுக்கு இவ்வளவு தைரியம் எப்படி வந்தது?’ என்று கேட்டேன்.”
அவள் சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் பேசினாள்.
“அதற்கு அம்மா, ‘ஒரு நாட்டிற்காகவும் மக்களுக்காகவும் போராட வேண்டும் என்றால் கையில் ஆயுதம் மட்டும்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஒரு பேனாவை எடுத்துக்கொண்டு எழுதினாலும் பலருடைய வாழ்க்கையை மாற்ற முடியும்’ என்றாங்க.”
யாழினி அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
“அப்படியா? அப்புறம்?”
“நான் சிரித்துக்கொண்டே, ‘அம்மா, நீங்க யாரைப் பற்றிச் சொல்றீங்க?’ என்று கேட்டேன்.”
“அதற்கு?”
அந்தச் சிறுமியின் முகம் மலர்ந்தது.
“என்னுடைய அம்மா உங்களைப் பற்றித்தான் சொன்னாங்க அக்கா!”
யாழினி ஆச்சரியத்துடன் அவளைப் பார்த்தாள்.
“என்னைப் பற்றியா?”
“ஆமா அக்கா! உங்களுடைய கவிதைகளையும் கட்டுரைகளையும் படித்துத்தான் அம்மா இவ்வளவு தைரியமாக இருக்காங்களாம். உங்களுடைய எழுத்துகள் அம்மாவுக்கு நிறைய நம்பிக்கையைக் கொடுத்திருக்காம்.”
அந்தச் சிறுமி தொடர்ந்து பேசினாள்.
“அம்மா என்னிடம் இன்னொரு விஷயமும் சொன்னாங்க.”
“என்ன சொன்னாங்க?”
“‘நீயும் எதிர்காலத்தில் எதற்கும் பயப்படாமல், உன்னுடைய கனவுகளை நோக்கிப் பயணிக்கும் தைரியமான பெண்ணாக இருக்க வேண்டும். யாழினி அக்காவைப் போல உன்னுடைய திறமையை உலகத்திற்குக் காட்ட வேண்டும்’ என்றாங்க.”
அதைக் கேட்ட யாழினியின் கண்கள் கலங்கின.
அந்தச் சிறுமியைத் தன்னருகில் அழைத்தாள்.
“உன்னுடைய பெயர் என்னம்மா?”
“என்னுடைய பெயர் இனியா அக்கா.”
“ரொம்ப அழகான பெயர்!”
பிறகு அவளுடைய கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு,
, நீ என்னைப் போல வரணும்னு நினைக்காதே. என்னைவிடப் பெரிய உயரத்தை அடையணும்னு நினை. உன்னுடைய கனவுகளுக்காகத் தொடர்ந்து முயற்சி செய். நீ ஒரு நாள் சாதிக்கும்போது, உன்னைப் பார்த்து இன்னும் பல சிறுமிகள் கனவு காண வேண்டும்.”
என்றாள்.
அந்தச் சிறுமி மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தாள்.
“கண்டிப்பா அக்கா! நானும் உங்களைப் போல நிறைய எழுதுவேன். என்னுடைய எழுத்துகளாலும் பலருக்கு உதவி செய்வேன்.”
யாழினி அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டாள்.
அந்த நிமிடத்தில் அவளுடைய மனதில் ஒரு நிறைவு ஏற்பட்டது.
ஒரு காலத்தில் தன்னுடைய எண்ணங்களை ஒரு சிறிய நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதியவள்…
இன்று அவளுடைய எழுத்துகள் ஒரு விமானியின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையாகவும், ஒரு சிறுமியின் கனவில் விதையாகவும் மாறியிருந்தன.
அவள் மெதுவாக அந்தக் கவிதையை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தாள்.
பிறகு அந்த சிறுமியிடம்,
“இந்தக் கவிதையை எனக்குக் கொடுக்கிறாயா? இதை நான் பத்திரமாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.”
என்று கேட்டாள்.
“கண்டிப்பா அக்கா!”
யாழினி அந்தக் கவிதையைப் பத்திரமாகத் தன்னுடைய புத்தகத்திற்குள் வைத்துக்கொண்டாள்.
நூலகத்தை விட்டு வெளியேறும்போது அவளுடைய மனதில் ஒரே ஒரு சிந்தனைதான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
“நான் எழுதிய எழுத்துகள் என்னுடைய வாழ்க்கையை மட்டும் மாற்றவில்லை. என்னை அறியாத பல பெண்களின் வாழ்க்கையிலும் புதிய வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.”
அவள் வானத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
அவளுடைய பேனா இன்னும் பல கதைகளை எழுதக் காத்திருந்தது.
ஏனென்றால்…
ஒரு பெண்ணின் கையில் இருக்கும் பேனா, அவளுடைய கனவுகளுக்கு மட்டும் குரல் கொடுப்பதில்லை; அவளைத் தொடர்ந்து வரும் தலைமுறைகளுக்கும் வழிகாட்டுகிறது!
தொடரும்… ❤️🔥
