அத்தியாயம் : 16
நிஜமாகத்தான் பரிதிவர்மன் தன்னிடம் அவ்வாறு சொல்கிறானா என ஆச்சரியமாகவும் அதிர்ச்சியாகவும் சதாசிவம் நோக்க, “எனக்கு விருப்பம் இல்லைன்னு எவ்வளவோ சொல்றேன், எங்க அம்மா கேட்க மாட்டேங்குறாங்க மாமா! இதே வீட்டுல வந்து ரக்ஷனாவை கட்டிக்கிறேன்னு சொன்ன ஒரு வார்த்தையைக் கூட அப்பாவால் ஏத்துக்க முடியல; அன்னைக்கு ராத்திரியே இறந்தும் போயிட்டது வேறு பயங்கர மன உளைச்சல். முன்னாடி வந்திருந்தப்போ அவள் என்கிட்ட வந்து சகஜமா தொட்டுப் பேசி, சிரிச்சதுக்கும் அப்பா என்னை அவ்வளவு சத்தம் போட்டாங்க. இதுல கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணினா எங்க அப்பாவுக்கு நிச்சயம் பிடிக்காது. பிறகும் ஏன் என்னை அதைச் செய்யச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்தணும்? அம்மா கிட்ட இதை நான் சொல்லியும் கூட, ‘அது வயசுப் பொண்ணு நம்ம வீட்டுல இருக்கறப்போ தப்பு தண்டாவா எதுவும் நடந்துடக் கூடாதுன்னு அப்பா சொல்லி இருப்பாங்க’ன்னு சொல்றாங்க. அப்பா இருக்கறப்பவே நந்து விசயத்தில் கோபப்பட்டாங்க எங்க அம்மா. இனி மட்டும் கேட்டுடவா போறாங்க?” என்று தன் மனதில் இருப்பதை மறைக்காமல் வெளிப்படுத்தினான்.
அவர் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் இருக்க, “எனக்கு ரக்ஷனாவை கட்டிக்கும் எண்ணமில்ல; அவளை அந்த மாதிரி பார்த்ததும் இல்லை. நான் நம்ம நந்துவை கட்டிக்கிட்டா, அவளோட எதிர்காலமும் பாதிக்கப்படாது; அப்பாவின் ஆத்மாவும் சந்தோஷப்படும்; நாமும் இப்ப போல ஒற்றுமையா இருக்கலாம். என்ன மாமா சொல்றீங்க?” என்று கேட்டான்.
அவரோ, மருமகனின் வார்த்தையில் மகிழ்ந்தாலும், “உங்க அம்மா சம்மதிக்காம என்ன செய்ய முடியும்?” என்று வருத்தத்துடன் சொன்னார்.
தொடர்ந்து, “உங்க அம்மாவுக்குத் தெரியாமலும் செய்ய முடியாது; நாளைக்கு ஒரு நாள் இந்தச் சொத்துக்காக ஒரே வாரிசான உன்னை அபகரித்து விட்டதா பேசினா நல்லா இருக்காதே!” என்றார்.
“ப்ச் மாமா… வனிதா அத்தைதான் அந்த மாதிரிப்பட்டவர். உங்களை எனக்குத் தெரியாதா? நந்து கிட்ட நான் சுதந்திரமா பேசணும்; இதுவரை இருந்தது போல உரிமையா பழகணும். யாருக்காகவும் அவளை என்னால் விட்டு தர முடியாது” என்று இறுதியாகச் சொன்னான்.
அவருக்கு ஆரம்பம் முதலே அந்த ஆசை இருப்பதாலும், அவனது அப்பாவின் விருப்பமும் அதுவாகவே இருந்து, நன்றாக பழகிய இருவரைப் பிரித்து வைக்க வேண்டாம், பரிதிவர்மனை விட நல்ல மாப்பிள்ளை மகளுக்கு கிடைக்க மாட்டான் என்பதாலும் மறுக்காமல் சம்மதம் தெரிவித்தார்.
மாமாவிடம் மனதில் இருப்பதை முழுவதுமாக தெரிவித்த பரிதிவர்மன், அவளைச் சந்தித்துப் பேசக் காத்திருந்தான். ஆனால் வீட்டில் நீலாம்பரி அவளை அடக்கித் தனக்கு கீழே வைத்திருப்பதை அவன் அறியவில்லை.
இந்நிலையில் வேலை விசயமாக வெளியே செல்லும்போது, இடையே வந்த நபரை இடித்து விடக்கூடாது என்பதற்காகப் பிரேக் பிடித்ததில் லேசாகக் கீழே விழுந்து அடிபட்டு விட, அந்த வலியை யாரிடமும் காட்டாமல் மறைத்திருந்தாலும் சதாசிவத்தின் கண்ணில் இருந்து தப்பவில்லை. அவர் என்னவென்று விசாரித்துப் பதற்றப்பட, “அப்படி ஒண்ணும் பெரிய காயம் இல்லை மாமா” என்று அவன் மழுப்பினான். ஆனாலும் அடிபட்ட பாதிப்பினால், பரிதிவர்மன் வேலை பார்க்கும் நேரம் தவிர மீத நேரம் அங்கேயே விழுந்து கிடக்க, அப்பாவின் மூலம் நடந்ததை அறிந்து அதிர்ந்து போனாள் நந்தனா. உடனே ஓடிச் சென்று பார்க்கும் ஆவல் உந்தியது. கல்லூரி முடிந்ததும் சித்திக்கு தெரியாமல் நேராக அவனைக் காண வந்து விட்டாள்.
அவன் முகம் அவளைக் கண்டதும் பிரகாசமடைந்தது. “நந்து எனக்கு ஒண்ணும் அந்த அளவுக்குப் பெரிய காயமில்லை. நீ பயப்படாதே!” என்றான். ஒரு வாரம் அவனைப் பார்க்காமல் இருப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது! அதிலும் இப்படி ஒரு நிலையில் இருப்பதை அவளால் பார்க்கவே முடியவில்லை.
அவளது கைப்பற்றி அருகில் அமர வைத்துப் பேசினான். அதன் பிறகு அவ்வப்போது பார்த்தும் பேசியும் மகிழ்ந்தனர். ஆனால் மகன் முன்பை விட ஒரேடியாகத் தன்னை விட்டு ஒதுங்குவதும், ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் செவியேற்காமல் இருப்பதும், அடிபட்டும் சொல்லாமல் மறைத்ததையும் அறிந்த நாகேஸ்வரி, சதாசிவமும் அவர் மகளும் தன் கணவரைக் கைக்குள் போட்டுக் கொண்டது போல, தனது மகனையும் செய்து விடுவார்கள்; தனக்குப் பிடிக்காத நந்தனா இந்த வீட்டுக்கு மருமகளாக வந்து விடுவாள் என்பதால் மகனின் மனதை மாற்ற பல வழிகளில் முயன்றார். அவன் சம்மதிக்க மறுக்கவே, நேரத்திற்கு உண்டு ஓய்வெடுக்காமல் உடம்பைப் பலவீனமாக்கினார்.
வீட்டு வேலைக்காரர்கள் மூலம் பெரிய வீட்டு ரகசியங்கள் கசிவது வழக்கம் தானே! அப்படி இந்த ஊரில் நந்தனாவின் கூடவே படித்த மாணவிகளும், கல்லூரியில் ஒன்றாக பயிலும் தோழிகளும், இந்த விசயத்தை அறிந்து சென்று அவளிடம் கூறினர். அவளுக்கு நாளுக்கு நாள் மனகஷ்டம் அதிகரித்தது.
பரிதிவர்மன் மாட்டேன் என்று எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல், கணவரின் புகைப்படத்தின் முன்பு கதறி அழுதார் நாகேஸ்வரி. ‘கணவர் போன இடத்திற்கு தானும் போய் விட்டால் நன்றாக இருக்கும். எதற்காக என்னை மட்டும் விட்டு வைத்திருக்கிறாய் இறைவா!’ என்று சுவாமி புகைப்படத்தின் முன்பு கண்ணீரும் கவலையுமாக காட்சி அளித்தார். “தனக்குப் பிறகு இந்தக் குடும்ப பொறுப்பை பார்க்க யாருமில்லை, தான் இறந்து போகுமுன் மகனின் திருமணத்தை காண ஆசையாக இருக்கிறது” என்று புலம்பினார். அதனால் அவனும் ஒரு முடிவுடன் நந்தனாவை காண வந்தான்.
காலில் பட்ட காயம் இன்னும் ஆறி விடாமல் இருந்தது. அந்தக் காலை அவன் மெல்ல மெல்லத் தூக்கி வைத்து வருவதைக் கண்ட நந்தனா, அவனுக்காக வருத்தப்பட்டாள்.
அவள் அருகில் வந்த பரிதிவர்மன், “நந்து! நான் உன்கிட்டே ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேச வந்து இருக்கேன். நீ கேட்டுட்டு நிதானமா பதில் சொன்னா போதும்” என்றான்.
அவள் என்னவெனும் விதமாக ஏறிட்டு நோக்க, அவளது வலது கையைப் பற்றித் தனது கைக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.
“என்ன ஆச்சு? ஏன் ரொம்ப டிஸ்டர்ப்பா தெரிகிறீங்க?”
“ம்ம்… நந்து! நான் சொல்லப் போவதைக் கேட்டு நீ எதுவும் தப்பா நினைச்சுடக் கூடாதுன்னு பயமா இருக்குடா. ஆனால் ஒண்ணு நந்து, உனக்கு ஓகேன்னா மட்டும் சொன்னா போதும். அதுக்காக என்கிட்ட கோவிச்சிட்டுப் போயிடக் கூடாது” என்றான் மனதில் எழுந்த சிறு பதற்றத்துடன்.
ஏற்கனவே மாமாவிடம் சொல்லி முழுச் சம்மதத்தையும் வாங்கி விட்டாலும், நந்தனா மாற்றி எதுவும் சொல்லி விடக்கூடாதே என்ற பயம் அவனுக்கு இருக்கவே செய்தது. அதன் வெளிப்பாடாகத்தான் பார்த்தும் பேச முடியாமல் தவிக்கிறான்.
“சொல்லுங்க அத்தான் நேரமாகுது”
“நந்து, நந்து! நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?”
அவன் திடீரென அப்படிக் கேட்டதும் அவள் நம்ப முடியாமல் திகைத்து விழிக்க, “நந்து நான் சொன்னது உண்மைதான்” என்ற பதிலில் கண்ணைத் தட்டி மீண்டவள், அவன் சொன்னதைக் கேட்டு மகிழ்வதா இல்லை அழுவதா என்று தெரியாமல் இருந்தாள்.
அவன் எப்போதும் பேசுவது போல, “வீட்டுல அம்மாவால் பயங்கர டார்ச்சர். ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் கேட்பதில்லை. சதா ரக்ஷனாவுக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் செய்யும் விஷயமா பேசித் தொல்லை செய்றாங்க. நீயே சொல்லு நந்து! விருப்பம் இல்லாம, மனசுல அப்படி ஒரு எண்ணம் இல்லாம, யாராலாவது கல்யாணம் செய்துட்டுச் சந்தோஷமா இருக்க முடியுமா?
நமக்கு இருக்கும் வசதிக்கும், வேலைகளுக்கும் வெளிநாடு செட் ஆகுமா? இல்ல ரக்ஷனாதான் இவங்க ஆசைப்பட்ட மாதிரி கூடவே இருக்கப் போறாளா? நான் சொன்னா ஒரு வார்த்தையும் கேட்காம சதா அடம்பிடிக்கிறாங்கடா. என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல” என்றான்.
அவள் இதயம் இருந்த இடத்தில் இரும்புக் குண்டு வைத்தது போல நடுங்கிப் போனாள்.
“நீ நான் இப்படிச் சொல்லுவேன்னு எதிர்பார்த்து இருக்க மாட்டேன்னு எனக்கும் தெரியும் நந்து! இருந்தாலும் இப்ப வேறு வழியும் இல்லை. நீ என்னைக் கல்யாணம் பண்ண சம்மதம் சொன்னா மட்டும் போதும், பிறகு உன்னை நான் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன். உன் ஆசைப்படியே படிக்கலாம்; நம்ம அப்பாவின் அலுவலகத்தில் எனக்கு அடுத்த பொறுப்பில் இருந்து பார்த்துக்கலாம். உன்னை நினைச்சுக் கவலையும் எனக்கு இல்லை. அம்மாதான் கொஞ்சம் முரண்டு பிடிப்பாங்க. நான் அவர்களைப் பேசிச் சமாளிச்சுடுவேன்” என்று தன்மையாக எடுத்துச் சொன்னான்.
அவனது அப்பா மட்டும் இப்போது இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக அவன் இப்படிப் பேசும் நிலையே வந்து இருக்காது. அவரே முன்னின்று எல்லாவற்றையும் செய்திருப்பார். இப்போது அவள் முழுவதுமாக அவன் பொறுப்பில் இருப்பதால், அவசரப்பட்டு வார்த்தையை விடவோ குறும்புத்தனம், காதலில் ஈடுபடவோ முடியவில்லை.
தொடர்ந்து வந்த மன அழுத்தம், நிம்மதிக் கேடு, தாயின் வார்த்தைகள், நந்தனாவைப் பார்க்கும் பொறுப்பு என்று பலதும் இருப்பதால், வார்த்தையில் கவனம் இருக்கவே செய்தது.
பரிதிவர்மன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளை அப்படியே வானுலகிற்கு அழைத்துச் செல்வது போலிருக்க, உண்மையில் அவனை ஏற்க முடியாமல் வேதனைப்பட்டாள் நந்தனா.
தன்னிடம் இத்தனை ஆசையாகச் சொல்பவனிடம் எப்படி மறுப்பது என்ற தயக்கமும், அவனை மறுப்பதால் கோபப்பட்டு அன்று பேசியது போலச் சொல்லி விடுவானோ என்ற கலக்கமும், தான் சம்மதித்தால் சித்தி அவனை எதுவும் செய்து விடுவாரோ என்ற நடுக்கமும் மாறி மாறி வந்து தாக்கியது.
“நந்து! உனக்கும் அந்தச் சந்திரனால் எந்தப் பாதிப்பும் வராமல் பாதுகாப்பாய் இருக்கலாம். நானும் என் வேலையைப் பார்ப்பேன். பண்ணை வீடு, பெரிய வீடு ரெண்டிலும் மாறி மாறி இருக்கலாம்டா” என்று மறுபடியும் சொல்ல, தன் மனதை அடக்க அவள் பெரும்பாடு பட வேண்டியிருந்தது.
தான் கூறப் போகும் வார்த்தையால் இருவருக்கும் இடையில் ஏற்படப் போகும் பிரிவை நினைத்துத் தவித்தவள், வேறு வழியில்லாமல் அந்த வார்த்தையை உச்சரித்தாள்.
அவன் அதிர்ந்து போய், “என்ன நந்து சொல்ற? உனக்கு விருப்பம் இல்லையா?” என்று கேட்க, இல்லை என்றாள் நந்தனா.
அவன் அமைதியாக அவளைப் பார்க்க, “சின்ன வயசுல இருந்தே உங்களைப் பார்ப்பதாலும், மாமாவின் மீதுள்ள பாசத்திலும், நீங்க என்மேல காட்டிய அக்கறையிலும் மட்டுமே உங்க கிட்ட இப்ப பேசிட்டு இருக்கேன். இல்லை எங்க மாமா இறந்த பிறகு வந்திருக்க மாட்டேன். எனக்குப் படிக்கணும்; பெரிய வேலைக்குப் போகணும்; கை நிறையச் சம்பாதிக்கணும். இத்தனை வருஷ வாழ்க்கையில் பல அடிகள் பட்ட நான், இனியாவது கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா யாருக்கும் கட்டுப்படாம சுதந்திரமா இருக்கணும்…
நீங்களும் எங்க மாமாவும் செய்த நன்றிக்கடனுக்குப் பிரதிபலனாக ஏதாவது செய்யணும். நான் இப்பதான் ரெண்டாவது வருஷம் கல்லூரிக்குப் போறேன். இன்னும் ரெண்டு வருஷப் படிப்பு இருக்கு. அதுக்கு முன்னே கல்யாணம் பண்ண நினைக்கல. நீங்க என்னைத் தப்பா எடுத்துக்க வேண்டாம்! அத்தை சொல்ற மாதிரி ரக்ஷனாவை கட்டிக்கிட்டு நல்லா இருங்க” என்றாள்.
அவனால் அதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அன்று அவன் விளையாட்டாகக் கூறிய வார்த்தையை, இன்று அவள் சொல்லும்போது ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.
“நந்து! அன்னைக்குத் தெரியாம ஏதோ ஒரு வேகத்தில் பேசிட்டதைப் பெரிசுபடுத்தாதே!” என்றான்.
அவளோ, “இல்லை அத்தான்! அத்தை உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதால் நீங்க என்னைக் கல்யாணம் செய்ய நினைக்கிறீங்க. இது என் மீதான உண்மையான நேசத்தால் வந்தது இல்லை. இப்ப நம்ம கட்டிக்கிட்டாலும் கூட பின்னாளில் சந்தோஷமா இருக்க முடியாது. அத்தை தன் மருமகளாக என்னை ஏத்துக்கவும் மாட்டாங்க, அதோடு நானும் படிப்பு வேலை, வீட்டுல சதா பிரச்சனைன்னு இருந்தா உங்க வாழ்க்கையும் வீணா போயிடும். எங்க அப்பா உட்பட வீட்டுல உள்ள யாரையும் அத்தைக்குப் பிடிக்காது. அவர்களை அவமதித்தாலும், தப்பா நடத்தினாலும் என்னாலும் பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது. ஒரு நாத்தனார் பொண்ணா என்னை ஏத்துக்க மறுப்பவர், எப்படி தன் மருமகளா ஏத்துக்குவார்? அதை விட ரக்ஷனாவை கட்டிக்கிட்டா இந்தப் பிரச்சனையே வராது” என்றாள்.
அவனுக்கு மேலும் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. அவள் மனதில் இப்படி எல்லாம் இருக்கும் என்று சற்றும் எதிர்பாராமல் திகைப்புடன் நின்றான்.
அவள் சொன்ன எதுவும் தப்பில்லை. இன்னும் இரண்டு வருடம் முடிந்தால் அவளும் படிப்பை முடித்து விடுவாள், அத்துடன் அம்மாவையும் எப்படியாவது சரி செய்து விட்டுப் பின்னர் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தான்.
“நந்து! நான் நினைச்ச நேரம் உன்னைப் பார்க்கணும்; பேசணும். நமக்கு இடையில் வேறு யாரும் வரக் கூடாது. அதுக்கு நீ என் கூடவே இருந்தா போதும்னு நினைச்சுட்டேன். சாரிடா! நீ படிக்கிற பொண்ணு, இப்படி கேட்டிருக்க கூடாது. நான் பேசியதை மனசுல வச்சுக்காதே! நல்லா படி!” என்றவன் திரும்பிச் சென்று விட்டான். அவனது வாடிய முகமும், அவள் இப்படிச் சொல்லித் தன்னைத் தவிர்ப்பாள் என்று எதிர்பாராமல் அதிர்ந்த கண்களும் அவளை வதைத்தது. கையருகில் வந்த சொர்க்கத்தைக் கை நழுவ விட்டு விட்டோமே என்று வாய் விட்டு அழ முடியாமல் துடித்தாள். கண்களிலிருந்து பெருகி வடிந்த நீரைத் துடைக்கத் தோன்றாமல் அங்கேயே நின்று அழுதாள்.
