அந்த ஒரு நிமிடம் (சிறுகதை)

அந்த ஒரு நிமிடம்

பேருந்து நிறுத்தத்தில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது.

அலுவலகத்திற்குச் செல்ல அவசரமாக நின்றுகொண்டிருந்தான் அருண்.

அப்போது வயதான ஒருவர் சாலையைக் கடக்க முயன்றார்.

கார்கள் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

அருண் தன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“ஐயோ… பஸ் வந்துடும்!”

அந்த முதியவர் சாலையின் நடுவில் நின்றுவிட்டார்.

அருண் சில நொடிகள் தயங்கினான்.

பிறகு தன் பையை கீழே வைத்துவிட்டு, சாலைக்குள் சென்று அவருடைய கையைப் பிடித்தான்.

“வாங்க தாத்தா… நான் கூட்டிட்டு போறேன்.”

சாலையைக் கடந்து முடித்ததும் முதியவர் சிரித்தார்.

“நன்றி தம்பி.”

“பரவாயில்லை தாத்தா.”

அருண் ஓடிப்போய் பேருந்தைப் பிடிக்க முயன்றான்.

ஆனால் பேருந்து அவன் கண்முன்னே கிளம்பிச் சென்றது.

“ச்சே… அந்த ஒரு நிமிஷம் இல்லாம இருந்திருந்தா பஸ்ஸை பிடிச்சிருப்பேன்.”

என்று வருத்தப்பட்டபடியே அடுத்த பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தான்.

சில நிமிடங்களில் அவனுடைய கைபேசி ஒலித்தது.

அவனுடைய அலுவலக மேலாளர்.

“அருண், இன்று காலை நீ வர்ற வழியில ஒரு விபத்து நடந்திருக்கிறது. நீ தினமும் ஏறும் அந்தப் பேருந்துதான் அது.”

அருண் பேச முடியாமல் நின்றான்.

அவன் கண்கள் தானாகவே அந்த முதியவர் சென்ற பாதையை நோக்கின.

அன்று அவன் தவறவிட்டது ஒரு பேருந்து மட்டும்தான்.

ஆனால்…

அந்த ஒரு நிமிடம் அவனுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றியிருந்தது.

சில நேரங்களில் நாம் தாமதமாக நினைப்பது,

வாழ்க்கை நமக்காக எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறிய இடைவெளியாக இருக்கலாம்.

அன்று அருண் தவறவிட்டது ஒரு பேருந்து மட்டுமல்ல.

அவசரத்தில் அவன் இழந்ததாக நினைத்த அந்த ஒரு நிமிடம்தான், அவனுக்குக் கிடைத்திருந்த முழு வாழ்க்கைக்கு காரணம்.

அன்று முதல், யாராவது உதவி கேட்டு அவன் முன்னால் நின்றால், அருண் கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதில்லை.

ஏனென்றால் அவனுக்குத் தெரியும்… சிறு அனுபவத்தால்,

சில நிமிடங்கள் நம் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம்;

ஆனால் சில நிமிடங்கள்தான் நம் வாழ்க்கையையே திருப்பி எழுதும்.