Author name: Priyadharshini S

தூரமே தூரமாய் 27 ருத்விக்… பல வருடங்களுக்குப் பின்னர் நிதானமாக மூச்சு விடுகிறான். மனதில் இதம் உணர்கிறான். உடல் லேசாக மிதப்பதை தன் இதயத்தின் துள்ளலில் அறிகிறான்.

தூரமே தூரமாய் 26 உசுரே! உசுரே! அட நீதானடா! கனவா? நினைவா? இங்கு நின்னாயடா! காயம் ஆறாதா? நெஞ்சம் சேராதா? காணும் நிழலிப்போ நெசமாகாதா? வாழா வாழ்வே

தூரமே தூரமாய் 25 ‘நம் வலிகளுக்கு பின்னால் நாம் நேசிப்பவர்களின் சந்தோஷம் இருக்குமாயின், சுகமாய் ஏற்போம் வலிகளையும்.’ ‘தூரமே தூரமாய்.’ ___________________________________ கலங்கிய விழிகளோடு திரும்பி திரும்பிப்

தூரமே தூரமாய் 24 ‘தூரங்கள் தான் இந்த நேசத்தை இன்னும் அழகானதாகவும், ஆழமானதாகவும் மாற்றிவிடுகிறது.’ ‘தூரமே தூரமாய்.’ _____________________________ கண்களை மூடி தனக்குள் உழன்றபடி இருந்தான் ருத்விக்.

தூரமே தூரமாய் 23 தங்களின் வலி, சோகம்… பிரிவின் துயரை ஒற்றை அணைப்பில் ஈடு செய்திட நினைத்தனரோ? ருத்விக் – இனியன் பெரும் வருத்தத்திலிருந்து மீட்டெடுக்க சிறு

தூரமே தூரமாய் 22 (ருத்விக் 🫂இனியன் சந்திப்பு.) நட்பு… விவரித்திட வார்த்தைகள் நீளும். புனைந்திட கவிதைகள் மலரும். வடித்திட காவியங்கள் உருவாகிடும். _____________________________ முற்றும் முழுதாய் ஓய்ந்தவனாக

தூரமே தூரமாய் 21 திருமணத்திற்கு சம்மதமென்ற இமையாளை அழுத்தமாக பார்த்திருந்தான் இனியன். “ஒரு விஷயத்தை கடந்து வரனும் அப்படின்னா, இன்னொரு புது விஷயத்தில் நம்மளை புகுத்திக்கணும் நீங்க

தூரமே தூரமாய் 19 நேற்று தன்னை சிறு பார்வைகூட பார்த்திடாது, யாரோப்போல் விறைத்துச் சென்றவன், இன்று தன்வழியை மறித்து முன்னே நிற்பதை நம்ப முடியாது பார்த்தாள் இமையாள்.

அத்தியாயம் 21 பாயுமொளி நீ எனக்கு, பார்க்கும்விழி நானுனக்கு; தோயும்மது நீ யெனக்கு, தும்பியடி நானுனக்கு; வாயுரைக்க வருகுதில்லை, வாழிநின்றன் மேன்மை யெல்லாம்; தூயசுடர் வானொளியே! சூரையமுதே!

தூரமே தூரமாய் 18 புயல் போல் கேட்டினை முட்டி திறந்து அசுர வேகத்தில் உள் நுழைந்து வட்டமடித்து நின்ற வாகனத்தை பார்த்ததும் காவல்துறை பணியாளர்களுக்கு கிலி பிடித்தது.