Blog

என் ஆயுள் நீயே 5 வீட்டின் கூடத்தில் உம்மென்று அமர்ந்திருந்தார் விமலா. “நீ என்ன தான் பெர்ஃபாமென்ஸ் பண்ணாலும், அவனை ஒத்துக்க வைக்க முடியாது. டிராமைவை வேஸ்ட் […]

அத்தியாயம் 19 : தந்தையிடம் பேசிவிட்டு தனது அறைக்கு ஆவலாக வந்தவனை.. அவனின் மனைவியின்றி வெறுமையான அறையே வரவேற்றது. முகத்தில் ஏமாற்றம் கவிழ சில நிமிடங்கள் நின்றிருந்தவனை,

அத்தியாயம் 18 : “நான் தான்.” முதுகுக்கு பின்னால் ஒலித்த குரலில் இருவரும் திரும்பி பார்க்க, நிச்சயம் அங்கு நானியை இருவருமே எதிர்பார்க்கவில்லையென அவர்களின் அதிர்ந்த தோற்றமே

அத்தியாயம் 17 : “என்னை மறந்தேன்… என்னை மறந்தேன்… அடி சத்தியமா நான் உன்னில் விழுந்தேன்…. நீதான்….. நீதான்…. நீதாண்டி எனக்குள்ள…” கபிலன் சீரான வேகத்தில் வண்டியை

அத்தியாயம் 16 : இரவு 8.45 மதுரை ஜன்க்ஷன் பாண்டியன் SF எஸ்பிரஸ். ரயிலின் ஜன்னலோரத்தில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்த நானியின் முகம் சொல்ல முடியாத வேதனையில்

அத்தியாயம் 15 : “மாமா… இப்போ பேசுவியா? மாட்டியா?” மருத்துவரை பார்த்துவிட்டு வெளியில் வரும் வரை கூட நானி சிவாவின் முகத்தை ஏறிட்டு பார்க்கவில்லை. மருத்துவமனையை விட்டு

அத்தியாயம் 14 : “ஓய்…” மல்லிகை பந்தலில் ஏணி வைத்து ஏறி, பூ பறித்துக்கொண்டிருந்த சிவா.. திடீரெனக் கேட்ட சத்தத்தில், அதிர்ந்து திரும்ப.. ஏணியில் வைத்திருந்த கால்

அத்தியாயம் 13 : தேர்வினை முடித்துவிட்டு தன்னவளை காதல் செய்யும் உல்லாச மனநிலையில் வீடு வந்தவன் தான் கண்ட காட்சியில் அதிர்ந்து கல்லென இறுகி நின்றது ஒரு

அத்தியாயம் 12 : “பவிக்கான நியாயத்தையும், அவர்களுக்கான தண்டனையையும் நம் காவல்துறை உதவியில்லாமல் உன்னால் செய்ய முடியுமா விஜய்.” எங்கு வெளியில் பவித்ராவின் நிலை தெரிந்தால், அவளது